Jerónimo de Mendieta dla napisania pierwszej księgi, opowiadającej o chrystianizacji m.in. Hispanioli, posiłkował się np. relacjami Gonzalo Fernándeza de Oviedo oraz Bartolomé de Las Casasa, czerpał również z dzieł m.in. Ptolemeusza, Arystotelesa oraz z Biblii. Do stworzenia drugiej księgi, opowiadającej zaś o wierzeniach i dziejach prekolumbijskich Meksyku posługiwał się m.in. dziełami Bernardino de Sahagúna oraz de Las Casasa na temat ludności Nahua. Informacje o królestwie Tzintzuntan i zamieszkujących je Taraskach zaczerpnął zaś z Relación de Michoacán autorstwa zapewne brata Jerónimo de Alcalá. Dzięki pismom mnicha Andrésa de Olmosa Mendieta przekazał informacje o magii i religii Tenochków. Księgę trzecią napisał na podstawie relacji głównie konkwistadorów, np. Hernán Cortésa, Juana Cano, Gonzalo de Las Casasa oraz Estabana Salazara. Wykorzytał także liczne zapiski swojego mistrza, mnicha Motolinii. Część księgi trzeciej i księgę czwartą sporządził na podstawie własnych prac oraz świadectw ustnych ewangelizatorów. Cytował też liczne dzieła prawne, np. sędziego Vasco de Pugi z 1563 rokuL. González, dz. cyt., s. 46..