W ówczesnym stanie prawnym nie przewidywano możliwości okazania w miejsce karty woźnicy innego dokumentu.
Istotne zmiany nastąpiły w 1983 roku. Wtedy to obowiązek posiadania uprawnień do kierowania pojazdem zaprzęgowym zyskał rangę ustawową. Karta woźnicy stała się wówczas jednym z czterech rodzajów uprawnień do kierowania pojazdem zaprzęgowym, obok prawa jazdy (dowolnej kategorii), karty motorowerowej lub karty rowerowej, o ile posiadacz tych dokumentów ukończył 17 latArt. 75 ust. 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym (). Równocześnie podwyższono wiek uprawniający do uzyskania karty woźnicy do 17 latArt. 75 ust. 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym (). Co ważne, przepisy nie przewidywały – jak uprzednio – ograniczenia wymagania karty woźnicy do transportu zarobkowego, a zatem obowiązek jej posiadania dotyczył już prowadzenia każdego pojazdu zaprzęgowego. Karta woźnicy mogła zostać w określonych przypadkach (m.in. znajdowania się kierującego w stanie nietrzeźwości lub po użyciu alkoholu) zatrzymanaArt. 84 ust. 8 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym () lub administracyjnie cofnięta (m.in. ze względu na stan zdrowia)Art. 85 ust. 4 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym ().