Po powrocie do Polski, w latach 1924-1931 była primaballeriną w Teatrze Wielkim w Poznaniu, a w drugiej połowie 1931 roku występowała w tamtejszym Teatrze Nowym. W 1932 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie występowała w Teatrze Nowości, a następnie - do 1935 roku - w stołecznych teatrach rewiowych. W kolejnych latach tańczyła w Teatrze Miejskim w Bydgoszczy (1935-1936), Teatrze „Bagatela” w Krakowie (1937) oraz ponownie w warszawskim Teatrze Wielkim (1937-1938). Była uczestniczką strajku w tym teatrze, jaki miał miejsce w lutym i marcu 1938 roku z powodu niewypłacania gaż, wskutek czego została zwolniona i do wybuchu wojny występowała w teatrach rewiowych Warszawa i Łodzi.
Podczas II wojny światowej pracowała najpierw jako kelnerka (do 1942 roku), a następnie występowała w teatrach jawnych: Kometa, Miraż i Nowy Miraż. Po upadku powstania warszawskiego była więźniarką obozów koncentracyjnych Auschwitz, Buchenwald i Ravensbrück. Po wyzwoleniu wyjechała na kurację do szwedzkiego Kristianstad, gdzie prowadziła zespół taneczny.