Do Polski wróciła w październiku 1945 roku. W latach 1945-1950 była członkinią objazdowych teatrów estradowych, a następnie przez rok pracowała jako kasjerka w warszawskim Teatrze Współczesnym. W 1951 roku, dzięki pomocy Feliksa Parnella została zatrudniona jako pedagog w zespole baletowym Opery Warszawskiej, gdzie pracowała oraz występowała do 1959 roku. Równolegle była instruktorką koła tanecznego przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów (1951), uczyła tańca klasycznego w Państwowej Średniej Szkole Baletowej (1954-1957) oraz wykładała metodykę tańca klasycznego w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1955-1957).
W kolejnych latach pracowała jako choreograf i pedagog baletu w Operetce Szczecińskiej (1959-1961) oraz Teatrze Muzycznym w Gdyni (1961-1962). Następnie była zatrudniona w ognisku baletowym w Szczecinie (1962-1963), a w latach 1963-1967 była pedagogiem baletu w Zespole Pieśni i Tańca „Mazowsze”. W tym okresie napisała podręcznik pt. Tańczmy lepiej i piękniej. Technika nauczania tańca klasycznego w zespołach amatorskich (Warszawa 1963). Na emeryturę przeszła w sierpniu 1967 roku, natomiast w 1970 roku zamieszkała w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie.