przywołana jest też postać matki filozofa, która nie szczędziła wysiłków by dobrze wychować syna. W dalszej części opisywane są przykłady nabożności synowskiej, traktowanej jako podstawowa cnota konfucjańska, elementy świata przyrodniczego (najważniejsze zboża i zwierzęta) oraz społecznego (zależności społeczne). Rozmaite przykłady z historii Chin wykorzystywane były do nauczania moralności. Do wieku XX większość chłopców zaczynało naukę od Sanzijingu i znało go na pamięć.
Klasyk był podstawą edukacji za czasów dynastii Ming i Qing i był niezmiernie rozpowszechniony. Istniały wersje dwujęzyczne chińsko-mongolskie i chińsko-mandżurskie. Oprócz klasycznych cnót konfucjańskich jak ren (humanitarność), yi (prawość) czy zhi (mądrość), klasyk nauczał też wartości cenionych w okresie późnego cesarstwa jak staranność, wytrwałość i ambicja. O jego popularności mogą świadczyć nawiązujące do niego inne tytuły jak Geograficzny klasyk trzech znaków (Dili sanzijing) czy Klasyk trzech znaków studiów zachodnich (Xixue sanzijing). Ze względu na powszechność księgi jako medium wczesnego nauczania, misjonarze protestanccy i katoliccy opracowali na podstawie Nowego Testamentu swoje wersje, podobnie skonstruowane i o podobnym tytule, służące do propagowania ich wersji doktryny chrześcijańskiej.