Formalizm Gupty–Bleulera pozwalał zachować jawnie relatywistyczny zapis teorii, wprowadzając warunek pomocniczy wybierający fizyczną część przestrzeni stanów.

W podręcznikowych ujęciach elektrodynamiki kwantowej formalizm ten przedstawia się jako jeden ze sposobów pogodzenia nadmiarowości cechowania i niefizycznych stopni swobody z wymogami kowariancji Lorentza. Formalizm ten nie zastępował całej teorii pola, lecz dostarczał technicznego narzędzia do pracy z polem elektromagnetycznym w opisie kwantowym, zanim powszechne stały się nowsze języki kwantowania teorii z symetriami cechowania.

Fizyka jądrowa, cząstki i model boński Poza elektrodynamiką kwantową Bleuler zajmował się fizyką jądrową i cząstek elementarnych, w szczególności problemami mezonowej teorii sił jądrowych. Profil Uniwersytetu Zuryskiego podaje, że jego zainteresowania obejmowały teorię mezonową oddziaływań jądrowych. W latach 1969–1973 współopublikował prace o jednomezonowym potencjale wymiennym i jego zastosowaniach do oddziaływań nukleon–nukleon oraz materii neutronowej.

Boński potencjał oddziaływania nukleon–nukleon nie był dziełem jednego autora.