z nurtem tym wiązano m.in. Adama Sławińskiego, Mateusza Święcickiego, Bogusława Schaeffera, Krzysztofa Pendereckiego, Włodzimierza Kotońskiego i Wojciecha Kilara.
Szczególne miejsce w refleksji nad stylistyką polskiego jazzu zajmują odwołania do rodzimego folkloru. Ciesielski wskazuje, że wykorzystywanie materiału ludowego w polskiej muzyce jazzowej służyło nie tylko poszukiwaniu nowych tematów do improwizacji, lecz także budowaniu rozpoznawalnych cech stylistycznych wiązanych z kategorią „polskiego jazzu”. Według tego autora odwoływanie się w polskim jazzie do rodzimej tradycji muzycznej występowało już we wczesnych fazach obecności jazzu w Polsce, natomiast od końca lat 50. szczególnie ważne stały się inspiracje polskim folklorem.
Folklor wykorzystywano w polskim jazzie na różne sposoby: przez cytowanie melodii ludowych, traktowanie ich jako tematów improwizacji, korzystanie z cech skalowych, motywicznych, rytmicznych, harmonicznych, fakturalnych, instrumentacyjnych i kolorystycznych, a także przez przywoływanie ogólnego klimatu muzyki ludowej. Wśród twórców związanych z tym nurtem Ciesielski omawia m.in.