twórczość Zbigniewa Namysłowskiego, Andrzeja Trzaskowskiego, Jerzego Miliana, Michała Urbaniaka, Leszka Kułakowskiego, Grażyny Auguścik, Urszuli Dudziak, Witolda Szczurka, Andrzeja Jagodzińskiego i Włodzimierza Nahornego.
Ciesielski zwraca uwagę, że polski folklor muzyczny stał się jednym z wyraźnych źródeł identyfikacji polskiego jazzu, pozwalającym zarówno na budowanie indywidualnych idiomów poszczególnych twórców, jak i na kształtowanie specyfiki polskiego jazzu jako kategorii w obrębie szerszego uniwersum jazzowego. W podobnym ujęciu Kowal wskazuje, że polscy jazzmani, poszukując własnego języka muzycznego, sięgali m.in. do rodzimego folkloru.
Drugim ważnym obszarem odniesień do polskiej tradycji muzycznej były inspiracje twórczością Fryderyka Chopina i, szerzej, muzyką polską. Kowal wymienia odwołania do muzyki Chopina i Karola Szymanowskiego jako jedno ze źródeł poszukiwań własnego języka przez polskich muzyków jazzowych. Ciesielski ujmuje odwołania do folkloru i Chopina jako dwa szczególnie istotne aspekty kształtowania się idiomu polskiego jazzu, wskazując, że dzięki nim jazz mógł wpisywać się w szerszy polski idiom muzyczny. Osobnym przejawem odwołań do polskiej tradycji muzycznej były jazzowe opracowania muzyki Fryderyka Chopina, wiązane m.in.