Od końca lat dwudziestych pojawiały się w Polsce bardziej konkretne formy życia jazzowego: Ekiert podaje, że od 1928 powstawały zespoły taneczno-jazzowe, w 1937 pierwszy klub jazzowy, a do Polski docierały także wpływy swingu i praktyka nocnych jam sessions. Ciesielski, omawiając początki odwołań jazzu do polskiej tradycji muzycznej, zwraca uwagę na terminologiczną niejednoznaczność źródeł z lat dwudziestych i trzydziestych oraz na obecność elementów jazzu w konwencji muzyki rozrywkowej.
Od wojny do odwilży II wojna światowa przerwała ciągłość przedwojennego życia muzycznego, a losy części muzyków związanych z jazzem i muzyką taneczną potoczyły się poza zwykłym obiegiem koncertowym. Kowal odnotowuje m.in. działalność Henryka Warsa, który w 1940 założył we Lwowie polski big-band, następnie związany z Armią Polską w ZSRR, oraz wojenne losy Adiego Rosnera, działającego w ZSRR. Także w okupowanej Warszawie jazz pojawiał się w kawiarniach i lokalach rozrywkowych: Grove Music Online wymienia Café Bodega w rejonie ulic Chmielnej i Nowego Światu jako miejsce związane z jazzem w okresie II wojny światowej oraz kawiarnię Rio Rita przy Krakowskim Przedmieściu, w której w czasie okupacji grali m.in.