Określenia te nawiązują do misyjnego charakteru wspólnoty, której członkowie opuszczają swoje domy, aby prowadzić ewangelizację w parafiach, szkołach i rodzinach.
Duchowość i życie wspólnotowe Duchowość Wspólnoty Tyberiadzkiej czerpie przede wszystkim z przykładu św. Franciszka z Asyżu oraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Wspólnota wskazuje cztery podstawowe filary swojego życia: modlitwę; życie braterskie; pracę ręczną; działalność misyjną.
Modlitwa wspólnotowa obejmuje liturgię godzin, Eucharystię, adorację Najświętszego Sakramentu i osobistą modlitwę członków. Życie braterskie jest rozumiane jako podstawowa forma świadectwa chrześcijańskiego, wymagająca wzajemnego przebaczenia, upomnienia braterskiego oraz troski o jedność wspólnoty.
Istotne miejsce zajmuje praca ręczna, między innymi uprawa ziemi, hodowla zwierząt, pieczenie chleba, prace stolarskie i utrzymanie zabudowań. Ma ona służyć zachowaniu prostego stylu życia, samodzielności wspólnoty oraz kontaktowi z przyrodą.
Misja braci i sióstr skierowana jest przede wszystkim do dzieci, młodzieży i rodzin. Członkowie wspólnoty organizują rekolekcje, obozy, pielgrzymki oraz misje w parafiach i szkołach.