Wspólnota Tyberiadzka () – katolicka wspólnota religijna o duchowości inspirowanej św. Franciszkiem z Asyżu, założona w 1979 roku w Lavaux-Sainte-Anne w Belgii przez brata Marca Pireta-Gérarda. Obejmuje gałąź męską, której członkowie określani są jako Bracia Tyberiadzcy, oraz gałąź żeńską – Siostry Tyberiadzkie.
Wspólnota ma status publicznego stowarzyszenia wiernych pozostającego pod zwierzchnictwem biskupa diecezji Namur. Jej główny dom znajduje się w Lavaux-Sainte-Anne, natomiast dom gałęzi żeńskiej mieści się w pobliskim Pondrôme. Bracia prowadzą również stałą placówkę w Baltriškės na Litwie, a wspólnota angażuje się w działalność misyjną i społeczną w Demokratycznej Republice Konga oraz na Filipinach.
Historia Pod koniec lat 70. XX wieku Marc Piret-Gérard zamieszkał w lesie Bois du Charnet, położonym w pobliżu wsi Lavaux-Sainte-Anne. Wraz z kilkoma przyjaciółmi prowadził tam życie oparte na prostocie, modlitwie, pracy ręcznej i życiu wspólnotowym. mały|Wnętrze kościoła św. Kazimierza w Baltriškės (Litwa) Według relacji założyciela podczas jednej z nocy wielkanocnych odkrył on powołanie do naśladowania Chrystusa oraz służby Kościołowi. W kwietniu 1979 roku złożył śluby na ręce Roberta Mathena, ówczesnego biskupa Namur. Rok 1979 przyjmowany jest jako data powstania Wspólnoty Tyberiadzkiej.
W kolejnych latach do Marca Pireta zaczęli dołączać następni bracia. W 1995 roku do wspólnoty dołączyła siostra Agnès, dając początek jej gałęzi żeńskiej. Siostry zamieszkały następnie w gospodarstwie św. Franciszka w Pondrôme, położonym kilka kilometrów od domu braci.
W 2015 roku założyciel wspólnoty zrezygnował z funkcji jej przełożonego. Jego następcą został brat Bart Verhack. W 2021 roku kapituła wspólnoty wybrała na urząd sługi generalnego brata François Bourgois, architekta z wykształcenia i wcześniejszego wieloletniego przełożonego placówki na Litwie. We wrześniu 2025 roku został on wybrany na drugą, czteroletnią kadencję.
Nazwa Nazwa wspólnoty nawiązuje do Jeziora Tyberiadzkiego oraz opisanego w Ewangelii według św. Mateusza wydarzenia, w którym apostoł Piotr wyszedł z łodzi i próbował iść po wodzie w kierunku Chrystusa. Założyciel wspólnoty interpretował tę scenę jako symbol podążania za Chrystusem w wierze i zaufaniu.
Bracia bywają w języku francuskim nazywani moineaux, czyli „wróblami”, natomiast siostry – mésanges, czyli „sikorkami”. Określenia te nawiązują do misyjnego charakteru wspólnoty, której członkowie opuszczają swoje domy, aby prowadzić ewangelizację w parafiach, szkołach i rodzinach.
Duchowość i życie wspólnotowe Duchowość Wspólnoty Tyberiadzkiej czerpie przede wszystkim z przykładu św. Franciszka z Asyżu oraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Wspólnota wskazuje cztery podstawowe filary swojego życia: modlitwę; życie braterskie; pracę ręczną; działalność misyjną.
Modlitwa wspólnotowa obejmuje liturgię godzin, Eucharystię, adorację Najświętszego Sakramentu i osobistą modlitwę członków. Życie braterskie jest rozumiane jako podstawowa forma świadectwa chrześcijańskiego, wymagająca wzajemnego przebaczenia, upomnienia braterskiego oraz troski o jedność wspólnoty.
Istotne miejsce zajmuje praca ręczna, między innymi uprawa ziemi, hodowla zwierząt, pieczenie chleba, prace stolarskie i utrzymanie zabudowań. Ma ona służyć zachowaniu prostego stylu życia, samodzielności wspólnoty oraz kontaktowi z przyrodą.
Misja braci i sióstr skierowana jest przede wszystkim do dzieci, młodzieży i rodzin. Członkowie wspólnoty organizują rekolekcje, obozy, pielgrzymki oraz misje w parafiach i szkołach. Przyjmują również osoby poszukujące ciszy, modlitwy, odpoczynku lub duchowego towarzyszenia.
Bracia noszą granatowy habit z kapturem, przepasany brązowym skórzanym paskiem. Na piersi zawieszają drewniany krzyż.
Placówki i działalność misyjna Belgia Główny dom braci znajduje się w Bois du Charnet koło Lavaux-Sainte-Anne w belgijskiej diecezji Namur. Znajdują się tam kaplica, pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze oraz miejsca przeznaczone do przyjmowania uczestników rekolekcji i spotkań.
Siostry Tyberiadzkie mieszkają w gospodarstwie św. Franciszka w Pondrôme. Gałąź żeńska prowadzi analogiczne życie oparte na modlitwie, pracy, wspólnocie i działalności apostolskiej. W 2025 roku siostry obchodziły trzydziestolecie powstania swojej gałęzi.
Litwa Kontakty wspólnoty z Litwą rozpoczęły się po Światowych Dniach Młodzieży w Częstochowie w 1991 roku. Bracia zaczęli wówczas otrzymywać zaproszenia od litewskiej młodzieży do prowadzenia spotkań w szkołach i parafiach oraz organizowania obozów rekolekcyjnych.
W 2001 roku czterech braci osiedliło się na stałe we wsi Baltriškės w rejonie jezioroskim, należącej do diecezji poniewieskiej. Placówka została utworzona wokół miejscowego kościoła św. Kazimierza. Bracia uczestniczyli w odbudowie kościoła i dzwonnicy oraz rozwoju gospodarstwa rolnego.
W 2026 roku w Baltriškės mieszkało siedmiu braci różnych narodowości. Placówka organizowała około czterdziestu obozów i spotkań rocznie, przeznaczonych między innymi dla młodzieży, rodzin, małżeństw oraz osób zmagających się z uzależnieniami. Przełożonym litewskiej wspólnoty jest brat Ivan Demeure.
Demokratyczna Republika Konga W latach 2004–2018 bracia prowadzili stałą placówkę w Kikwit w Demokratycznej Republice Konga. Jej członkowie zajmowali się ewangelizacją oraz działalnością społeczną i rozwojową.
Po zakończeniu stałej obecności braci działalność była kontynuowana w ramach projektu Foyer Évangile et Développement („Dom Ewangelii i Rozwoju”), rozpoczętego 4 października 2018 roku. Projekt obejmuje opiekę zdrowotną, edukację, programy żywieniowe oraz przygotowanie zawodowe. Bracia i siostry regularnie odwiedzają placówkę i wspierają jej formację duchową.
Filipiny Początki działalności wspólnoty na Filipinach związane były ze Światowymi Dniami Młodzieży w Manili w 1995 roku. Brat Emmanuel poznał wówczas Filipińczyka nazywanego Kuya Nick, który prowadził działalność wśród mieszkańców ubogiej wsi Sapang na wyspie Talim.
W 2001 roku powstała tam pierwsza grupa modlitewna św. Damiana. Z czasem działalność została rozszerzona o ośrodek zdrowia, program stypendialny, pomoc edukacyjną oraz warsztat wyrobów z bambusa. Projekty prowadzone są głównie przez miejscowych świeckich i wolontariuszy, natomiast bracia i siostry regularnie odwiedzają placówkę oraz wspierają ją duchowo i organizacyjnie.
Działalność w Polsce Wspólnota prowadziła w Polsce rekolekcje i spotkania dla młodzieży. W lipcu 2018 roku w Rybniku odbył się organizowany przez nią międzynarodowy Youth Camp. Była to pierwsza edycja tego obozu przeprowadzona w Polsce. Zakończyła się posłaniem uczestników w bazylice św. Antoniego w Rybniku.
Przełożeni wspólnoty brat Marc Piret-Gérard – założyciel i pierwszy przełożony, do 2015; brat Bart Verhack – sługa generalny w latach 2015–2021; brat François Bourgois – sługa generalny od 2021, wybrany ponownie w 2025 roku.
Publikacje Założyciel wspólnoty opisał historię swojego powołania i początki wspólnoty w książce Histoire d’un appel, wydanej w 2009 roku przez Éditions de l’Emmanuel.
Zobacz też życie konsekrowane duchowość franciszkańska Światowe Dni Młodzieży
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Oficjalna strona Wspólnoty Tyberiadzkiej Oficjalna strona braci na Litwie
Kategoria:Zakony katolickie Kategoria:Organizacje katolickie Kategoria:Franciszkanizm Kategoria:Kościół katolicki w Belgii Kategoria:Kościół katolicki na Litwie Kategoria:Organizacje założone w 1979