Rosjanie spodziewali się, że Polacy wznowią bój kolejnego dnia, ale Dwernicki zarządził odwrót swoich wojsk.
Według Edmunda Calliera oddziały rosyjskie zostały pobite. Jego zdaniem Rosjanie utracili co najmniej 200 zabitych i rannych, trzy działa i czterdziestu jeden jeńców z podpułkownikiem Butowinem (faktycznie: Butowiczem). Straty polskie jego zdaniem były małe. Tomasz Strzeżek podaje, że urzędowy polski raport wymienił 28 zabitych, 20 rannych i 15 wziętych do niewoli.
Z ofiar bitwy po stronie polskiej znane jest nazwisko kadeta Janowskiego, który zmarł z ran w Warszawie. Ranni byli: mjr Wierzchlejski, który otrzymał lekką ranę w nogę od ognia kartaczowego oraz por. krakusów Hipolit Grabkowski, który stracił nogę. Ranny w rękę był adiutant Dwernickiego ppor. Sierawski (syn generała), a kontuzjowany Adam Linowski. Z kolei raport rosyjski wskazywał na straty po stronie własnej w postaci 2 dział, 57 zabitych i 35 rannych, a po stronie polskiej 400 zabitych i 105 jeńców. Butowicz został w marcu tego samego roku wymieniony za wziętego do niewoli polskiego oficera.
Według Calliera w walce odznaczyli się: generał Sierawski, pułkownik Błędowski, porucznicy: Frejlich (faktycznie: Frölich), Nyko i Grotkowski.