Jagiełło, chcąc dalej zabezpieczyć pozycję Wielkiego Księstwa w latach 1379 oraz 1380, zawarł układy z Krzyżakami oraz zakonem inflanckim. Charakter ostatniej ugody podpisanej w Dawidyszkach jest niejednoznaczny. Większość historyków uznaje go za akt zdrady Jagiełły wobec Kiejstuta, zaś J. Nikodem uznaje, że była to wspólna decyzja stryja i bratanka mająca na celu oszukanie Zakonu. Bez względu na to, w roku 1381 Jagiełło postanowił odebrać władzę w księstwie połockim swojemu najstarszemu przyrodniemu bratu, Andrzejowi, który z racji swego pierworództwa wysuwał pretensję do objęcia tronu wielkoksiążęcego. Na następcę Andrzeja Jagiełło wyznaczył Skirgiełłę, który ruszył razem z posiłkami inflanckimi, aby zdobyć miasto. Mieszczanie lojalni Andrzejowi mieli nie przyjąć Skirgiełły i odprawić go z miasta. W tym czasie Jagiełło, który swe wojska wysłał razem z bratem do Połocka, został zaskoczony przez Kiejstuta w Wilnie, który odebrał mu stolec wielkoksiążęcy, darując za zrzeczenie się władzy Witebsk oraz Krewo, zaś jego brata Korybuta umieścił na Siewierszczyźnie.