sekretarza generalnego ONZ Kurta Waldheima, papieża Jana Pawła II, sekretarza generalnego KPZR Leonida Breżniewa, prezydenta Stanów Zjednoczonych Jimmy'ego Cartera – który osobiście zadzwonił do Zii ul-Haqa z prośbą o wstrzymanie egzekucji, premiera ChRL Hua Guofenga i przewodniczącego Rady Państwa PRL Henryka Jabłońskiego) i Pakistańczyków o ułaskawienie Bhutto, były premier został powieszony 4 kwietnia 1979.
Polityka wewnętrzna Demonstracje w obronie Bhutto dały prezydentowi pretekst do odwołania wyborów i delegalizacji partii politycznych. W zamian Zia powołał w 1980 Madżlis-e Szura – liczące 284 członków zgromadzenie doradcze, złożone z osobistości powoływanych przez prezydenta. Ponadto Zia wydał zakaz strajków i wprowadził cenzurę prasy. Reżim generała dopuszczał się w walce z opozycją m.in. tortur, zabójstw przeciwników politycznych i prześladowań dziennikarzy. Benazir Bhutto, córka powieszonego premiera, w latach 1978–1984 przebywała w areszcie domowym, a następnie do 1986 na emigracji w Londynie.