Wprowadzono zakaz publicznego spożywania posiłków i napojów podczas ramadanu, za złamanie którego groziła kara trzech miesięcy więzienia i 500 rupii pakistańskich grzywny. Islamizacja objęła też media: radio i telewizja nadawały wiadomości w języku arabskim, prezenterki zostały zmuszone do zakrywania twarzy, wreszcie w radiu i telewizji nadawany był adhan. W 1986 wprowadzono karę śmierci za bluźnierstwo. Polityka islamizacyjna spotkała się ze sprzeciwem klasy średniej oraz mniejszości szyickiej i spowodowała emigrację wielu wykształconych Pakistańczyków.
Pod rządami Zii ul-Haqa Pakistan przeżył największy w swojej historii wzrost gospodarczy, należąc do najszybciej rozwijających się krajów świata. W latach 1977–1986 produkt krajowy brutto Pakistanu wzrastał średnio o 6,8% rocznie, a kraj osiągnął samowystarczalność w dziedzinie produkcji żywności. Tak dobre wyniki gospodarcze były efektem m.in. wycofania się przez rząd Zii ul-Haqa z socjalistycznej polityki Bhutto. Koniunkturę dodatkowo nakręcała wojna w Afganistanie.