Polityka zagraniczna mały|300x300px|Zia ul-Haq, prezydent Stanów Zjednoczonych Ronald Reagan i doradca ds. bezpieczeństwa narodowego William P. Clark, 1982 25 grudnia 1979 Armia Radziecka rozpoczęła inwazję na Afganistan w obronie zainstalowanego przez Moskwę reżimu komunistycznego. Zia, uznawszy, że stwarza to zagrożenie dla bezpieczeństwa Pakistanu, zdecydowanie poparł mudżahedinów. Nie tylko umożliwiał przekazywanie im broni przez kraje muzułmańskie i Stany Zjednoczone, ale też pozwolił partyzantom na zakładanie obozów szkoleniowych na terytorium Pakistanu. Przyjął też 3 mln afgańskich uchodźców. Pakistan dzięki temu wszedł w łaski Zachodu, znacznie zelżała też krytyka (rozpoczętego już przez rząd Bhutto) pakistańskiego programu jądrowego. Zia kontynuował wsparcie dla mudżahedinów pomimo zawarcia w Genewie 14 kwietnia 1988 porozumienia pomiędzy Pakistanem, Afganistanem, Stanami Zjednoczonymi i ZSRR w sprawie wycofania wojsk radzieckich z Afganistanu.
Za rządów Zii ul-Haqa Pakistan w 1979 wycofał się z CENTO i przystąpił do ruchu państw niezaangażowanych. Zia utrzymywał bliskie relacje ze światem muzułmańskim, podejmował wysiłki na rzecz zakończenia wojny iracko-irańskiej. Jednocześnie był oskarżany przez Indie o wspieranie terrorystów sikhijskich.