Stała się cnotą konserwatywną, związaną z utrzymaniem porządku społecznego.
Niektórzy autorzy (Teognis z Megary, Tukidydes) uznawali sophrosyne za cnotę pielęgnowaną przede wszystkim w spartańskiej oligarchii. Również jednak Ateńczycy przypisywali jej wysoką rangę, uznając ją za podstawę swojego ustroju. Ajschylos (m.in. w Oresteji) widział w niej cnotę specyficznie ateńską, podstawę ateńskiej demokracji, pozwalającą kroczyć drogą środka – pomiędzy tyranią a anarchią. Sztuki Sofoklesa eksponowały przeciwieństwo między pełnym umiaru obywatelem a nieposkromioną moralnością bohaterów (Ajas). Rola sophrosyne zaczęła być podkreślana po przegraniu przez Ateny wojny peloponeskiej i następujących po niej rządach Trzydziestu Tyranów, które uznawane były za zdegenerowane. Jako wzór stawiano ideał obywatela: sophron polites, cechującego się umiarkowaniem, przestrzegającego prawa i obyczajów, nie ulegającego rządzom.