Systematyka thumb|Jeż zachodni jako Erinaceus europaeus opisany został już przez Linneusza Klasyfikacja jeżowatych ma zawiłą historię. Pojawiły się w nazewnictwie binominalnym Linneusza już w 1758. Twórca systemu klasyfikacji organizmów wyróżnił rodzaj Erinaceus, zwany dzisiaj po polsku jeżem, umieszczając w nim gatunek Erinaceus euripaeus, czyli obecnego jeża zachodniego. Umieścił ten rodzaj i gatunek w taksonie nadrzędnym dalekim od obecnej klasyfikacji, mianowicie w Bestiae, do których zaliczył i kreta, i ryjówkę, i znajdujące się obecnie w zupełnie innych taksonach dydelfa, pancernika i świnię.
Modyfikacji tego systemu dokonał G. Fischer, który w 1814 umieścił jeża w rodzinie Erinaconorum i rzędzie Plantigrada. 7 lat później Gray zmienił nazwę rzędu na Plantigradae, zaliczanym z kolei do Quadrupedes. W 1838 Bonaparte powrócił do nazwy Bestiae, tym razem ograniczając ją do grupy Insectivora. Rząd ten obejmował liczne rodziny zwykle niewielkich owadożernych ssaków. Zaliczały się doń więc prócz jeżowatych kretowate, ryjówkowate, ale też złotokretowate i tenrekowate z wodnicami, obejmowane obecnie rzędem afrosorkowców, czy tupajowate z wyróżnionymi później ogonopiórowatymi, także wyróżnione później do odrębnego rzędu, a także inne owadożerne ssaki.