Nadmierne schylanie się było nieodzownym elementem tej pracy i towarzyszyło jej praktycznie nieustannie. W celu wyeliminowania zbędnych ruchów Gilbert opracował specjalne rusztowanie, pozwalające na pobieranie cegieł z zaprawą bez schylania się. Gdy pracownik wchodził na ścianę, ciągnął za dźwignię, która podnosiła całe rusztowanie.
Opatentowane przez Gilberta w 1891 roku rozwiązanie znacznie wsparło układanie cegieł i zaprawy tuż przy budowanej ścianie na niespotykaną dotąd skalę. Dzięki wykorzystaniu analizy Gilberta zredukowano z 18 do 5 ruchów człowieka na cegłę. Liczba położonych cegieł na godzinę wzrosła ze 125 do 350, zwiększając produktywność o przeszło 200%. Najcięższą pracą w tym obszarze było ciągłe pochylanie się, 250 razy w ciągu godziny. Zastosowanie tej nowej metody umożliwiało położenie większej liczby cegieł w pozycji stojącej.
Badania Gilberta są podstawą obecnie stosowanej zasady ekonomiki ruchów elementarnych.