Inne typowo perskie motywy obecne w wersji Nezamiego to historia bezdzietnego władcy, który chciałby mieć dziedzica; poezja natury, w szczególności poświęcona ogrodom podczas wiosny i jesieni oraz wschodom i zachodom słońca, która służy symbolicznemu podkreśleniu ważniejszych elementów fabuły (w partiach opisowych Nezami pozostawał pod niewątpliwym wpływem poematu Gorganiego Wis o Ramin); historia ascety żyjącego w jaskini; władztwo Madżnuna nad zwierzętami oraz jego pouczające konwersacje z kilkoma postaci. Nezami poświęca również dużo uwagi poetyckiej roli Madżnuna, w kilku przypadkach cytując fragmenty przypisywanych mu gazeli.
thumb|Lajla i Madżnun, olej na płótnie. Sziraz, połowa XVIII w. Metropolitan Museum of Art Fabuła utworu jest prosta. Kajs zakochuje się w Lajli, którą spotkał w szkole, jednak jej ojciec zakazuje kontaktów pomiędzy nimi. Odseparowany od Lajli, Kajs popada w obsesję na jej punkcie, publicznie śpiewając o swojej miłości do niej. Patrząc na wszystko pod kątem swojej miłości do Lajli, zyskuje przydomek Madżnun („opętany”). Kiedy zdaje sobie sprawę, że nie połączy się ze swoją kochanką, pomimo tego iż różni ludzie interweniują na jego rzecz, rozczarowuje się do społeczeństwa i zaczyna się błąkać nagi po pustyni, spędzając czas wśród dzikich zwierząt.