Kontemplacja obrazu Lajli jeszcze zwiększa jego miłość, tak że nie może jeść ani spać. Lajla zostaje wbrew swej woli wydana za innego, ale chroni swoje dziewictwo, odrzucając swojego męża. Urządza sekretne spotkania z Madżnunem, podczas których jednak nie dochodzi pomiędzy nimi do cielesnego zbliżenia – jedynie recytują poezję dla siebie nawzajem, utrzymując fizyczny dystans. Kiedy mąż Lajli umiera i znika przeszkoda uniemożliwiająca ich połączenie Madżnun pozostaje tak skoncentrowany na obrazie Lajli, że ucieka na pustynię. Lajla umiera z żalu i zostaje pochowana w swojej sukni ślubnej. Po dowiedzeniu się o tym Madżnun niezwłocznie udaje się na grób Lajli, gdzie natychmiast umiera. Zostają pochowani obok siebie, a ich groby stają się miejscem pielgrzymek. Jak już wspomniano, na końcu poematu Zajn widzi we śnie Lajlę i Madżnuna żyjących w Niebie jak król i królowa.