Daleką osłonę miała stanowić 2 Eskadra, z sześcioma krążownikami ciężkimi i czterema lekkimi oraz niszczycielami, a ewentualne wsparcie 1 Eskadra z dwoma pancernikami.
Po północy 7/8 lipca 1940 roku silny zespół okrętów Royal Navy pod dowództwem admirała Andrew Cunninghama wypłynął z Aleksandrii w Egipcie. Jego zadaniem była osłona konwojów MS 1 i MF 1, mających ewakuować z Malty osoby cywilne, głównie kobiety i dzieci. Admirał Cunningham chciał jednocześnie sprowokować włoskie dowództwo do akcjiCampaign Summaries of World War 2: British Navy in the Mediterranean.... Okręty brytyjskie płynęły w trzech zespołach. Zespół A, rozpoznawczy, stanowiło pięć krążowników lekkich: HMS „Liverpool”, „Gloucester”, „Neptune”, „Orion” i HMAS „Sydney” w eskorcie niszczycieli, pod dowództwem admirała Johna Toveya. Zespół B, stanowiący główną siłę uderzeniową, tworzył pancernik HMS „Warspite” z eskortą niszczycieli, pod bezpośrednim dowództwem Andrew Cunninghama. W skład zespołu C, którego zadaniem było ubezpieczanie działań floty, wchodziły pancerniki HMS „Malaya” i „Royal Sovereign”, lotniskowiec „Eagle” oraz flotylla niszczycieli pod dowództwem wiceadmirała H.D. Pridham-Wippella.