W 830 roku resztki armii Asada otrzymały wsparcie 30 000 współwyznawców z Afryki i Andaluzji. Na przełomie lipca i sierpnia siły muzułmańskich Iberów odniosły zwycięstwo nad oddziałami Teodotusza, ale kolejny raz plaga zmusiła ich do powrotu do Mazary, a potem do Afryki. Tymczasem berberyjska część armii, po rocznym oblężeniu, we wrześniu 831 roku zdobyła Palermo, które przemianowano na Bal'harm i uczyniono stolicą Emiratu Sycylii. Dalszy podbój przebiegał powoli z powodu silnego oporu armii bizantyjskiej oraz miejscowej ludności. Przez długi czas niezdobyte utrzymywały się Syrakuzy (do 878 r.), Taormina padła w 902 roku, a całą wyspę udało się opanować dopiero w 965 roku.
Czasy emiratu O sukcesję nad emiratem spierały się dwie muzułmańskie dynastie – Aghlabidzi z Tunisu i Fatymidzi z Kairu. Na tym konflikcie skorzystał Konstantynopol, zajmując na kilka lat wschodnie krańce wyspy. Po stłumieniu rewolty fatymidzki kalif Ismail al-Mansur mianował Hassana al-Kalbiego (948-964) emirem Sycylii. Udało mu się powstrzymać powracające oddziały Bizancjum i założyć dynastię Kalbidów. Pod ich panowaniem ataki na południe Italii trwały do XI w. i spowodowały wyprawę cesarza rzymskiego Ottona II w 982 roku, która poniosła klęskę w bitwie w pobliżu miejscowości Crotone w Kalabrii.