25 listopada 1885 roku kopalnia „Arthur” wraz z zakładami i polami górniczymi „Belle-Alliance”, „Belle-Alliance II”, „Pfarrfeld” i „Kattowitz” została przyłączona do skonsolidowanej kopalni „Ferdynand” (niem. Consolidierte Ferdinandgrube). Pola te nadano w latach 1838–1884, a po powiększeniu obszaru górniczego kopalnia „Ferdinand” osiągnęła powierzchnię 6473 tys. m². Pole to rozciągało się pod Bogucicami, Koszutką i Katowicami aż do Karbowej, a także sięgało do Załęża, Dębu i Dąbrówki Małej.
W 1887 roku oddano do użytku sortownię i płuczkę o zdolności przeróbczej na poziomie 1500–1750 t na 10 godzin pracy. Zbudowana została przez konstruktora Lühriga.
mały|lewo|Kopalnia „Ferdinand” (późn. „Katowice”) na widokówce wydanej około 1910 roku
Od 1889 roku kopalnia należała do Katowickiej Spółki Akcyjnej dla Górnictwa i Hutnictwa, utworzonej przez Huberta von Tiele-Wincklera. W tym czasie dysponowała ona 16 maszynami parowymi o łącznej mocy 2576 KM. W 1893 roku w szybie „Beniamin” (późn. „Bartosz”) zainstalowano nową maszynę wyciągową o wydajności 200 t/h. Wzniesiono nową sortownię o zdolności przeróbczej do 225 t/h. Kopalnia otrzymała także własną elektrownię, wytwarzającą prąd zmienny o napięciu 500 V.