Kadra zawodowa wraz z rodzinami zamieszkała w pobliskim Kórniku, oddalonym od bazy o 5,5 km.

Początkowym uzbrojeniem dywizjonu był radziecki Przeciwlotniczy Zestaw Rakietowy (PZR) SA – 75M Dźwina (w kodzie NATO: SA-2 Guideline). System ten zastąpił wysłużone 85 mm i 57 mm armaty przeciwlotnicze, stanowiąc jakościowy skok w zdolnościach bojowych. SA-75 był systemem średniego i dużego zasięgu, zaprojektowanym do zwalczania bombowców strategicznych i samolotów rozpoznawczych operujących na wysokich pułapach. Przez lata stanowił on trzon obrony powietrznej państw Układu Warszawskiego. Ujawniały się jednak jego ograniczenia, zwłaszcza w zwalczaniu celów na niskich wysokościach. Świadectwem tego było dozbrojenie dywizjonu w 1967 roku w baterie 57 mm armat przeciwlotniczych, których zadaniem była bezpośrednia osłona stanowisk rakietowych przed atakami z małych i bardzo małych wysokości.