Podobny wniosek wyciągnęła Margaret Mead, która badając samoańskie dorastające dziewczyny, zauważyła, iż nie wykazują one tendencji do konfliktów o charakterze emocjonalnym i aktów buntu, charakteryzujących amerykańskie nastolatki. Fundament teorii podstawowej struktury osobowości stworzył Z. Freud, według którego największy nacisk w procesie kształtowania osobowości należy kłaść na doświadczenie w dzieciństwie, stosunki z rodzicami, a także na popędy biologiczne. Jednak koncepcję tę rozwinął Abraham Kardiner. Próbował on wyjaśnić, w jaki sposób jednostki są uformowane poprzez doświadczenia we wczesnym okresie dzieciństwa oraz jak integrowały się ze społeczeństwem. W poglądzie tym, specyficzne kulturowo, podstawowe struktury osobowości miały odzwierciedlać niepokoje czy neurozy. One z kolei kształtowały religię, mitologię i folklor. Zwolennicy tego typu teorii w swoich badaniach stosowali metody rozwiniętą w psychologii, na przykład test projekcyjny. Tezę podstawowej osobowości odrzucała natomiast Cora du Bois, uznając, że jest to koncepcja zbyt generalizująca.