Podczas pobytów w Warszawie związał się z podziemnym światkiem handlarzy walutą, co zapoczątkowało jego proces demoralizacji, przerwany wstąpieniem do podziemia (najpierw AK, a potem AL). Brał udział w akcjach partyzanckich, a potem w powstaniu warszawskim. Wszędzie odznaczał się odwagą i zacietrzewieniem w zwalczaniu Niemców. Ponownie dostał się do niewoli i ponownie, jak w 1939, z niej zbiegł.
Po wojnie wrócił do Poznania owładnięty jednym pragnieniem - odnalezieniem córki. Dowiedział się, że Lucyna zginęła w nalocie, ale Gosia przeżyła. Odnalazł ją na terenie Niemiec już jako całkowicie zgermanizowaną dziewczynkę, pozbawioną pamięci o polskich korzeniach (w 1939 miała trzy lata). W dramatycznych okolicznościach i wbrew jej woli zabrał ją na powrót do Poznania z silnym postanowieniem repolonizacji. Lata powojenne to opis heroicznych zmagań ojca z córką, która stopniowo wracała do polskości, ale przede wszystkim odzyskiwała ufność i odbudowywała miłość do ojca.