Gdy Tokiyori zaprosił do Kamakury drugiego chińskiego mistrza chan Wu’an Puninga (1197–1276), Lanxi przekazał mu stanowisko opata, a sam udał się do Kioto, gdzie objął stanowisko jedenastego opata klasztoru Kennin (1259-1261).
Uczniem mistrza Lanxi w Kenchō-ji został osiemnastoletni Nampo Jōmyō (1235–1308), który w 1259 roku udał się do Chin po dalsze nauki. Pod koniec swojego życia został opatem Kenchō-ji, który był wówczas najbardziej prestiżowym klasztorem zen w JaponiiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 40. Jego uczniami w tym czasie byli m.in. Shūhō Myōchō (1282–1338) oraz Kanzan Egen (1277–1360).
Puning przybył do Japonii w 1260 roku i energicznie kontynuował działania rozpoczęte przez mistrza Lanxi. Tokiyori całkowicie mu zaufał, praktykował zen i osiągnął oświecenie. Mimo dość zaawansowanego wieku, jego dynamizm przyciągnął do klasztoru wielu uczniów, z których wybrani stanowili najbliższy krąg wokół mistrza. Jego styl nauczania był czysto zakorzeniony w szkole linji. Otrzymał tytuł Sōkaku Zenji i tak też nazwano jego linię przekazu, która szybko wygasła.