1 listopada 1921 został mianowany na stopień podporucznika. W 1922 przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pułku piechoty Legionów. Zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
W latach 1923–1931 pracował w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach, a następnie w Śląskim Towarzystwie Eksploatacji w Katowicach. Kontynuował również naukę i w 1928 zdał egzamin dojrzałości. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice. Posiadał przydział do 73 pułku piechoty w Katowicach. W 1939 awansowany do stopnia porucznika rezerwy. Od 1938 był współwłaściciel prywatnego przedsiębiorstwa.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie, m.in. pełnił funkcję komendanta oddziału Związku Powstańców Śląskich oraz prezesa Związku Podoficerów Rezerwy, a także był członkiem Związku Peowiaków.