Po zakończeniu wojny, jako były urzędnik wojskowy armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego. 26 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika aptekarza, w korpusie służby zdrowia, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Centralnej Składnicy Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr I. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 27. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, dział aptekarzy. Później został przeniesiony do 10 batalionu sanitarnego i przydzielony do Szefostwa Sanitarnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko referenta (w 1926 przemianowane w 10 Okręgowe Szefostwo Sanitarne). 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa aptekarzy. W lipcu 1929 został przeniesiony do Pomocniczej Składnicy Sanitarnej w Przemyślu na stanowisko zastępcy zarządcy. We wrześniu 1930 został przesunięty na stanowisko zarządcy składnicy. Z dniem 1 kwietnia 1931 zarządzana przez niego składnica został przekształcona w Filię Głównej Składnicy Sanitarnej, a następnie w Główną Składnicę Sanitarną Nr 2 w Przemyślu.