Był wówczas członkiem oddziału Polskiego Białego Krzyża w Przemyślu. 12 marca 1933 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1933 i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa aptekarzy (od 1937 korpus oficerów zdrowia, grupa farmaceutów). Z dniem 1 lipca 1934 został przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Sanitarnego w Warszawie na stanowisko zastępcy kierownika. Od lutego 1938 do września 1939 pełnił służbę na stanowisku kierownika Kierownictwa Zaopatrzenia Sanitarnego.
Podczas II wojny światowej był internowany na Węgrzech. Pełnił funkcję starszego obozu w Batyku. 5 grudnia 1944 żołnierze żandarmerii polowej 25 Dywizji Grenadierów SS (1 węgierskiej) „Hunyadi” zabrali go z obozu, a następnego dnia o północy zamordowali w pobliżu miejscowości Zalabér razem z porucznikiem inżynierem Tadeuszem Hajdukiem i żołnierzem Czeluśniakiem (według innych źródeł mordu dokonali nilaszowcy). 7 grudnia o godzinie 9:00 mordercy w obecności zebranych przy zwłokach robotników strzelali jeszcze do swych nieżyjących ofiar, a jeden z nich martwemu pułkownikowi Moszczeńskiemu lufą karabinową wyrwał złoty mostek z jamy ustnej i zabrał go. Następnego dnia ciała pomordowanych wrzucano do rzeki Zala, która co pewien czas wyrzucała zwłoki ofiar, nie zawsze rozpoznanych.