„Była to komparatystyka tak prymitywna, jak bytowanie pierwotnego człowieka, ale istniała w formie zalążkowej(...)dokonywano pierwszych operacji logicznych polegających na wyodrębnieniu pewnych klas i grup przedmiotów i zestawieniu ich ze sobą w celu uchwycenia różnic i podobieństw”.
Kształtowanie się tej nauki prawnej od czasów prehistorycznych do dziejów obecnych utworzyło jej historię. Jej dorobek stanowił element, szeroko pojmowanej, komparatystyki humanistycznej, jednak najbardziej starła się ona z elementami historycznej wiedzy o państwie, na przykład z historią prawa czy prawem rzymskim. Badanie okresów narodzin i wzrostów tej dziedziny wymagało więc studiowania tych dyscyplin prawoznawstwa, które utrwaliły kształtowanie się komparatystyki.
Warunek, który powinien zostać spełniony, aby narodziła się komparatystyka prawnicza, było powstanie i wyrażenie się myśli ludzkiej, a w dalszej kolejności jej różnorodność i ukierunkowanie się na wszystko, co nowe. Z chwilą, gdy poszczególne grupy społeczne, rasowe, etniczne, polityczne osiągnęły poziom samoświadomości odrębnego rodzaju swych praw, jak również, w tym samym czasie, zmuszone były do ukształtowania i pielęgnowania kontaktów z innymi grupami ludzkimi, które także rządziły się swoimi zasadami, wtedy porównywanie praw stało się faktem.