W Europie kontynentalnej można było dostrzec, iż umiejętności prawne znajdowały się na dość niskim poziomie. Ponadto prawo kanoniczne i prawo rzymskie cieszyło się taką władzę, iż inne gałęzie prawne nie były w stanie stać się nowym przedmiotem zainteresowania dla uczonych. Skutkiem tego nie powstawały nowe dzieła z zakresu komparatystyki prawniczej. W krajach Europy kontynentalnej, w których systemy polityczne wspierały się na, wspomnianym już, prawie rzymskim, nie widziały potencjalnych możliwości wynikających z możliwości zapoznania się innymi rodzajami prawa świeckiego, w tym studiami porównawczymi. W tamtym czasie utarła się praktyka, która była zgodną ze średniowieczną doktryną podbojów militarnych, iż wodzowie zwycięzców narzucali podbitym narodom prawa własnego kraju – postępowanie to było sprzeczne wobec myśli prawnoporównawczej. Skoro siła orężu była czynnikiem decydującym w kwestii prawnej, to rozważania nad tą materią traktowano jako rzecz zbyteczną.