Przyczyny uczestnictwa członków w ruchu „księży pokoju” były różnorakie: niektórzy księża byli zastraszani, szantażowani (z powodów moralnych lub politycznych, np. sympatia ze strzałokrzyżowcami), jednakże większość wstąpiła w nadziei na lepsze warunki pracy kapłańskiej i duszpasterskiej. Członkowie komitetu posiadali liczne uprawnienia ze strony państwa, np. prawo do emerytury, hospitalizacji, pobytu w domu spokojnej starości, dodatki do pensji czy renowacja kościoła.
Jesienią 1950 roku zakończono proces organizacji komitetu. Komitet Kapłanów Katolickich należał do Krajowej Rady Pokoju, która z kolei była członkiem Światowej Rady Pokoju. Organ prasowy komitetu – dwutygodnik „Kereszt” – zaczął się ukazywać 1 listopada 1950 roku. Pismo było finansowane przez Krajową Radę Pokoju. Autorami artykułów byli wyłącznie kapłani. Do stałych rubryk czasopisma należały: historie z życia ruchu, wydarzenia katolickie i polityczne oraz część liturgiczna. Sama treść dwutygodnika opierała się na donosach, krytyce biskupów i mocarstw zachodnich.