Размеркаванне (distribution), у эканоміцы — падзел матэрыяльных даброт паміж суб'ектамі эканамічных адносін. Першаснае размеркаванне звычайна адбываецца на аснове рэалізацыі правы уласнасці ў працэсе стварэння матэрыяльнага дабра, у тым ліку з улікам падзелу працы. Пераразмеркаванне адбываецца пры перадачы грошай або іншых выгод ад адных асоб да іншых з дапамогай сацыяльных механізмаў, такіх як падаткаабкладанне, дабрачыннасць, сацыяльнае забеспячэнне, камунальныя паслугі, зямельныя адносіны, грашова-крэдытная палітыка, канфіскацыя, сямейнае права. Тэрмін звычайна ставіцца да размеркавання ў эканоміцы ў цэлым, а не паміж асобнымі асобамі.

Неабходнасць размеркавання Неабходнасць размеркавання выцякае з падзелу працы — якаснай дыферэнцыяцыі працоўнай дзейнасці ў працэсе развіцця грамадства, якая прыводзіць да адасаблення і ўзаемадзеянню розных яе відаў. «Падзяліць» працу — значыць, папярэдне размеркаваць паміж выканаўцамі сродкі і прадметы працы; толькі пасля гэтага можна прыступаць да вытворчасці:

Па выкананні вытворчага задання (завяршэнні вытворчага цыклу) вынікі індывідуальна-адасобленага працы трэба размеркаваць паміж працаваўшымі. Кожны з іх зрабіў нешта ў колькасці, шматкроць перавышае яго індывідуальнае спажыванне; аднак асноўную масу спажываных ім прадуктаў зрабіў не ён, а іншыя. Адсюль, у гэтым цыкле патрабуецца яшчэ адна працэдура размеркавання, але на гэты раз аб'ектам «дзяльбы» становіцца гатовая прадукцыя, вынікі працы.

Прапорцыі размеркавання Прапорцыі, у якіх будзе размеркаваны вынік працы, перадвызначаныя прапорцыямі, у якіх да пачатку працы былі размеркаваны ролі ўдзельнікаў ўсяго працэсу:«размеркаванне прадуктаў ёсць вынік таго размеркавання, якое мяркуецца самім працэсам вытворчасці і якім наканаваная яго арганізацыя».Пры гэтым, з аднаго боку,«размеркаванне вызначае прапорцыю, у якой кожны індывід прымае ўдзел у вырабленым...»,а з другога —«размеркаванне вызначае стаўленне (колькасць), у якім прадукты дастаюцца індывіда» К.Маркс, «Введение к „Критике политической эконо­мии“» Маркс, К., Энгельс, Ф. Соч., 2 изд., т.12, с.715

Тэорыі размеркавання Размеркаванне даходаў (:en:Income distribution) можа быць выкарыстана для апісання вядомага дыяпазону назіранняў у адпаведнай эканоміцы. Яно выкарыстоўваецца ў якасці ўваходных дадзеных у тэорыях, якія тлумачаць ўжо адбылося размеркаванне даходу, напр. у тэорыі «чалавечага капіталу» і ў тэорыях эканамічнай дыскрымінацыі (Becker, 1993, 1971).

Класічная палітэканомія Погляды на эканамічную навуку — Законы стварэння, размеркавання багацця. Назва навукі — Палітэканомія. Сутнасць багацця — праца ўсіх занятых у матэрыяльным вытворчасці.. Крыніцы багацця — Падзел працы, назапашванне грошай, грошы. Ролю дзяржавы — эканамічны лібералізм.

Марксісцкая палітэканомія Размеркаванне з'яўляецца адной з фаз працэсу грамадскага ўзнаўлення, злучнае звяно паміж вытворчасцю і абменам.

Аўстрыйская эканамічная школа Аўстрыйская эканамічная школа лічыла важным усталяваць прапорцыі размеркавання вынікаў вытворчасці паміж фактарамі вытворчасці (зямлёй, працай, капіталам).

Неакласічная тэорыя У неакласічнага тэорыях кропка перасячэння попыту і прапановы на рынках кожнага з фактараў вытворчасці вызначае раўнаважны выпуск, даход і размеркаванне даходу. Попыт на фактары, у сваю чаргу, мяркуе гранічна-прадукцыйнае стаўленне для гэтага фактару на рынкуJohn Bates Clark (1902). Philip H. Wicksteed (1914). George J. Stigler (1941). C.E. Ferguson (1969). . Гэты аналіз прымяняецца не толькі да капіталу і зямлі, але і да размеркавання даходу на рынках працыJ.R. Hicks (1932, 2nd ed., 1963). «Теория заработной платы» (:en:The Theory of Wages). .

Катэгорыя:Макраэканоміка Катэгорыя:Марксізм Катэгорыя:Палітычная эканомія Катэгорыя:Вытворчасць Катэгорыя:Эканамічныя тэрміны Катэгорыя:Эканамічныя вучэнні, кірункі і школы