Велікапольская правінцыя () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Каралеўства Польскага і Кароны Польскай у Рэчы Паспалітай. Існавала з 14 стагоддзя. Узнікла на аснове Велікапольскага княства са сталіцай у Познані. Аб’ядноўвала тэрыторыі Велікапольшчы, Мазовіі і Каралеўскай Прусіі, а таксама Вармінскага княства. Да 1768 года складалася з 13 ваяводстваў, пасля — з 14. Галоўны горад — Познань, рэзідэнцыя генеральнага старасты Велікапольшчы. Месца пасяджэнняў генеральнага сейма правінцыі — горад Кола. Ліквідаваная 1795 года ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай.
Ваяводствы і княствы РэгіёнВаяводстваЦэнтрВялікая ПольшчаПазнаньскае ваяводстваПознаньКалішскае ваяводстваКалішГнезненскае ваяводстваГнезнаСерадзскае ваяводстваСерадзЛэнчыцкае ваяводстваЛэнчыцаБжэсць-Куяўскае ваяводстваБжэсць КуяўскіІнаўрацлаўскае ваяводстваІнаўроцлаўМазовіяРаўскае ваяводстваРава МазавецкаПлоцкае ваяводстваПлоцкМазавецкае ваяводстваВаршаваКаралеўская ПрусіяХэлмнінскае ваяводстваХэлмнаМальбаркскае ваяводстваМальбаркПаморскае ваяводстваСкаршэвыВармінскае біскупстваЛідзбарк
Літаратура Gloger, Zygmunt. Prowincya Wielkopolska // Geografia historyczna ziem dawnej Polski. — Kraków, 1903.
Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Рэчы Паспалітай