УНА-УНСО

УНА-УНСО («Украінская нацыянальная асамблея — Украінская народная самаабарона», укр.: «Українська національна асамблея — Українська народна самооборона»), таксама вядома беларускамоўная абрэвіятура УНА-УНСА — украінская палітычная партыя і грамадскі рух нацыяналістычнай накіраванасці. Яго гісторыя пачынаецца са жніўня 1991 года, калі ён склаўся з палітычнага крыла (УНА) і парамілітарнага крыла (УНСО)The radical right in Central and Eastern Europe since 1989 by Sabrina Ramet, Pennsylvania University Press. 1999 (page 290 and continuing from there). Зарэгістравана пад цяперашняй назвай Міністэрствам юстыцыі Украіны 20 жніўня 2015 года.

Па словах і Антона Шэхаўцова, УНА-УНСО была створана ў 1991 годзе як «фармаванне, укамплектаванае членамі УНА, якія служылі ў савецкіх узброеных сілах… каб супрацьстаяць ДКНС». Эксперт па міжнароднай бяспецы Эндру МакГрэгар назваў УНА-УНСО «уплывовым, але маргінальным рухам», які моцна паўплываў на дзякуючы сваёй прыкметнасці і ваяўнічасці, хаця яго колькасць усё яшчэ была невялікай. Хаця УНА была палітычным крылом арганізацыі, 22 мая 2014 года аб’ядналася з «Правым сектарам»Right Sector registered as official party, Interfax-Ukraine (22 May 2014); УНА-УНСО працягвае дзейнічаць самастойна.

УНСО прымала ўдзел у шматлікіх міжнародных канфліктах, адпраўляючы добраахвотнікаў для падтрымкі розных ваюючых бакоў. УНСО удзельнічаў у тым ліку ў Першай нагорна-карабахская вайне, вайне ў Прыднястроўі, , першай чачэнскай вайне, югаслаўскіх войнах і расійска-ўкраінскай вайне.

Гісторыя

Раннія гады УНА была створана 30 чэрвеня 1990 года ў Львове як Украінская міжпартыйная асамблея (УМА), якую ўзначаліў неадназначны палітык і пісьменнік-нацыяналіст Дзмітрый Карчынскі. 3-4 лістапада 1990 г. у Кіеве адбыўся з’езд Украінскага Нацыянальнага Аб’яднання (УНС). 11 студзеня 1991 г. атрады УНС на чале з ахоўвалі падчас студзеньскіх падзей у Літве. 30 чэрвеня 1991 года каля 200 членаў УНС правялі ў Львове факельны парад у памяць аб ў 1941 годзе.

У першыя дні жнівеньскага путчу 1991 года атрад УНС на чале з ветэранам вайны ў В’етнаме Валерыем Бабровічам выехаў у Маскву; пазней атрад заклаў аснову для батальёна «Арго». 19 жніўня 1991 г. падчас барацьбы з ДКНС УНС стварыў у Кіеве атрад Украінскай народнай самаабароны (УНСО). Атрады былі сфармаваныя вакол невялікай групы этнічных украінцаў, ветэранаў вайны ў Афганістане. У снежні 1990 года першым кіраўніком УНС быў абраны , сын Рамана Шухевіча. У сувязі з абвяшчэннем незалежнасці Украіны 8 верасня 1991 года шостая сесія УМА была перайменавана ў Нацыянальны сход Украіны; яна стала называцца УНА-УНСО, з-за цеснай сувязі УНСО з УНА.

З моманту здабыцця незалежнасці ў 1991 годзе ва Украіне існавалі сепаратысцкія рухі, накіраваныя на ўз’яднанне часткі Украіны з Расіяй і іншымі суседнімі краінамі. УНА-УНСО перашкодзіла народнаму дэпутату Вярхоўнага Савету СССР Ганчарову ў справе аднаўлення Данецка-Крыварожскай савецкай рэспублікі і Данецкай нацыянальнай гвардыі на Данбасе. У Кіеве скасавалі Айчынны форум (рус.: «Отечественный форум»). У лістападзе 1991 г. УНСО правяло мітынг, і з-за бойкі з удзелам байцоў УНСО ўрад правёў першыя масавыя арышты актывістаў УНСО. У Адэсе УНСО спыніла ініцыятыву стварэння Наварасійскай рэспублікі, паўплываўшы на сепаратысцкія рухі на Букавіне і Закарпацці. 7 чэрвеня 1992 года група УНСО з Львова разагнала румынскі кангрэс у Чарнаўцах, які выступаў за аб’яднанне паўночнай Букавіны і Румыніі. У пачатку 1993 года УНСО налічвала каля 4000 членаў.

З 1994 г. У снежні 1994 года УНА была зарэгістраваная як палітычная партыя, а на тры сябры УНА-УНСА былі абраныя дэпутатамі Вярхоўнай Рады (парламенту Украіны). У верасні 1995 года яго рэгістрацыя была прыпыненая да 1997 года.

УНСА была зарэгістравана як грамадская арганізацыя толькі ў Львоўскай, Цярнопальскай, Ровенскай і Палтаўскай абласцях. На практыцы, аднак, не было розніцы паміж членствам абедзвюх арганізацый.

З 1994 па 1997 гады члены УНА-УНСО стаў вядомым ва Украіне праз шэраг антырасійскіх мерапрыемстваў. Дэпутаты УНА-УНСО знішчылі расійскі сцяг у Вярхоўнай Радзе, байцы УНА-УНСО далучыліся да чачэнскіх паўстанцаў у Першай чачэнскай вайне, а актывісты ладзілі дэманстрацыі супраць расійскіх поп-выканаўцаў, якія прыяжджалі ва Украіну. УНА-УНСО ўмешваўся ва ўкраінскія царкоўныя справы і сутыкнуўся з міліцыяй падчас , кіраўніка Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхату ў ліпені 1995 года. Арганізацыя падтрымлівала адлучанага РПЦ Патрыярха Філарэта Дзенісенку і ўдзельнічала ў спробах гвалтоўнага захопу маёмасці для новай царквы (у прыватнасці, у Ровенскай і Валынскай абласцях). Сяброўства дасягнула піка каля 10 000 удзельнікаў, каля 90 працэнтаў з якіх былі ва ўзросце ад 18 да 35 гадоў. Арганізацыя была адлюстравана ў дакументальным фільме «Цені вайны» 1994 года.

У 1997 годзе ўрад Леаніда Кучмы забараніў Украінскую нацыянальную асамблею — Украінскую народную самаабарону. Члены УНА-УНСО адказалі гвалтоўнымі вулічнымі пратэстамі, у выніку якіх было арыштавана больш за 250 чалавек. Адным з арыштаваных быў Дзмітрый Карчынскі, які неўзабаве пакінуў арганізацыю.

У 1998 годзе новымі кіраўнікамі УНА-УНСО сталі і , сын украінскага нацыяналіста Рамана Шухевіча. На арганізацыя атрымала 0,39 % галасоў. Українська національна Ассамблея, Database DATA

Рух УНА-УНСО ўдзельнічаў ў кампаніі пратэсту «» 2000-01. На Андрэй Шкіль выйграў выбарчую акругу ў Львоўскай вобласці і атрымаў месца ў Вярхоўнай РадзеРэзультаты галасавання па аднамандатных акругах, Цэнтральная выбарчая камісія Украіны (чарговыя выбары 2002), сама партыя набрала 0,04 % галасоў. У 2003 годзе Шкіль выйшаў з партыі і стаў памочнікам Юліі ЦімашэнкіYulia Tymoshenko’s orbits / Ukrayinska Pravda .The Makeup of the New Verkhovna Rada / Ukrayinska Pravda

2002 апынуўся годам расколаў. 30 чэрвеня 2002 года ў партыі адбыўся раскол — прыхільнікі Андрэя Шкіля правялі з’езд і абралі яго старшынёй УНА-УНСО. Скарыстаўшыся зняволеннем Мікалая Карпюка, група ўнсоўцаў абрала сваім старшынёй партыйнага фунцыянера . Былы дэпутат ад УНА-УНСО гэтак жа арганізаваў сваю ўласную партыю, якую назваў «Украінская нацыянальная асамблея — Украінская нацыянальная салідарная арганізацыя».

Падчас Аранжавай рэвалюцыі члены УНА-УНСО падтрымлівалі Віктара Юшчанку і былі супраць яго прарасійскіх апанентаў, забяспечваючы бяспеку прыхільнікаў Юшчанкі і аранжавых лідараў, такіх як Юлія Цімашэнка, на Майдане Незалежнасці ў КіевеFar-right Group Flexes During Ukraine «Revolution» , Associated Press, 1 January 2005].

У 2005 годзе зноў стаў лідарам партыі. На яна не атрымала прадстаўніцтва ў парламенце з 0,06 працэнта галасоў і не ўдзельнічала ў .

У 2008 годзе генеральны пракурор Паўднёвай Асеціі Тэймураз Хугаеў абвінаваціў УНА-УНСО ў далучэнні да грузінскага падраздзялення падчас жнівеньскай вайны, але ніякіх доказаў не было прадстаўлена . Паводле справаздачы Следчага камітэта Расіі за жнівень 2009 года, 200 членаў УНА-УНСО і вайскоўцаў Сухапутных войскаў Украіны аказвалі дапамогу Грузіі падчас баёў. Украіна абвінавачанне не прызнавала. Намесьнік кіраўніка УНА-УНСО заявіў, што «на жаль», ніводзін з сябраў арганізацыі не браў удзелу ў грузінскім канфлікце.

УНА-УНСО ўдзельнічала ва Відомості щодо реєстрації виборчих списків кандидатів у депутати, Цэнтральная выбарчая камісія Украіны, атрымаўшы 0,08 працэнта галасоў выбаршчыкаў і не выйграўшы ні ў адной з пяці выбарчых акруг, у якіх яны вылучалі кандыдатаўCandidates , RBC Ukraine. Такім чынам, партыя не змагла атрымаць прадстаўніцтва ў парламенцеПадлік галасоў па шматмандатных акругах і Падлік галасоў па аднамандатных акругах , Цэнтральная выбарчая камісія Украіны.

У сакавіку 2014 года Расія распачала крымінальную справу супраць партыі і некаторых яе членаў, у тым ліку лідара партыі Алега Цягнібока са Свабоды, за «арганізацыю ўзброенай банды», якая нібыта ваявала з расійскай 76-й гвардзейскай дэсантна-штурмавой дывізіяй падчас першай чачэнскай вайны.

УНА-УНСО браў удзел у Еўрамайдане на баку пратэстоўцаў. Падчас пратэстаў загінула тры сябры УНА-УНСО, у тым ліку беларус Міхаіл Жызнеўскі. Палітычнае крыло арганізацыі «Украінская нацыянальная асамблея» аб’ядналася з «Правым сектарам» 22 траўня 2014 года. Партыя «Правы сектар» была створана на юрыдычнай і кадравай базе УНА«Правый сектор» решил выдвинуть Дмитрия Яроша в президенты Украины // РИА Новости, 22.03.2014.

24 сакавіка 2014 года пад Роўна быў забіты пры нявызначаных абставінах відны дзяяч УНА-УНСО («Сашко Білий»).

7 красавіка 2015 года УНА-УНСО вырашыла ўзнавіць самастойную палітычную дзейнасць і выбрала старшынёй Канстанціна Фуштэя. Аднак 2 ліпеня 2015 года ў рэгістрацыі партыі УНА-УНСО была адмоўлена; па словах кіраўніка партыі, афіцыйнай матывацыяй адмовы было тое, што прадстаўнікі УНА-УНСО «ваявалі на баку фашыстаў у 1942 годзе». Аднак пазней, 20 красавіка 2015 года партыя ўсё ж была зарэгістравана і абвясціла аб намеры ўдзельнічаць у восеньскіх мясцовых выбарахЗареєстрували! УНА-УНСО візьме участь в місцевих виборах в жовтні 2015 // unso.in.ua, 26.08.2015.

У 2019 годзе на выбарах у другім туры партыя Фуштэя падтрымала Пятра Парашэнку.

Кіраўніцтва

Лідары арганізацыі па гадах 1990—1994 1994—1999 2002-? 2005-? 2015—2016 2016-?

Грамадская арганізацыя «УНСО»

У кастрычніку 2014 года на Вялікім коле УНСО пераабрала склад Вярхоўнага Савета і зацвердзіла галоўнакамандуючым УНСО Канстанціна Фуштэя, яго намеснікам — Алега Білага «Ольжыча», а кіраўніком выканаўчай улады — Яраслава Лагнюка. Таксама ў Вярхоўны Савет увайшлі Раман Кароль «Цярэн» і Валерый Бабровіч «Усцім».

Партыя УНА-УНСО

У дзяржаўны рэестр унесены наступныя звесткі аб складзе кіруючых органаў партыі:

 — старшыня партыі, член кіраўніцтва партыі,  — намеснік старшыні Партыі, член кіраўніцтва партыі, Ярослав Алегавіч Лагнюк — член Праўлення партыі, Наталля Андрэеўна Чангулі — член Праўлення партыі, Сяргей Віктаравіч Чумак — член Праўлення партыі.

Новыя добраахвотнікі праходзяць вучэбна-патрыятычную і вайсковую падрыхтоўку ў вучэбным цэнтры УНСО ў Вінніцы і пасля адпраўляюцца на ўсход.

УНА-УНСО праводзіць дабрачынныя акцыі, маршы пратэсту, супрацоўнічае з валанцёрамі, дабрачыннымі арганізацыямі, навучальнымі ўстановамі, іншымі грамадскімі арганізацыямі і правымі палітычнымі партыямі, будуе сетку аддзяленняў.

Міжнародныя канфлікты Падзеі ў Вільні (1991) — на баку Літвы. Жнівеньскі путч ў Маскве (лета 1991) — на баку Расіі. Прыднястроўскі канфлікт ў Малдове (вясна-лета 1992 г.) — на баку Прыднястроўя. (1992—1993) — на баку ГрузііDemocratic Changes and Authoritarian Reactions in Russia, Ukraine, Belarus and Moldova (Democratization and Authoritarianism in Post-Communist Societies).  — Cambridge University Press, 1997. — P. 349 ISBN 0-521-59732-3 ()Консульство Грузии во Львове откроют «герои» кавказской войны // Росбалт, 07.08.2009. Першая карабахская вайна (1988—1994) — на баку Азербайджана. Вайна за незалежнасць Харватыі (1991—1995) — на баку ХарватыіХорватия: кирпичики войны и мира . Баснійская вайна (1992—1995) — на баку БоснііDr N Thomas & K Mikulan. The Yugoslav Wars. Bosnia, Kosovo and Macedonia 1992—2001. p. 13. Першая чачэнская вайна ў Расіі (1995—1996) — на баку Ічкерыі. Вайна ў Косава (1998—1999) — на баку Саюзнай Рэспублікі Югаславія. Вайна ў Паўднёвай Асетыі (2008) — на баку Грузіі (па заявах Следчага камітэту пры пракуратуры Расійскай Федэрацыі)На стороне грузинских вооруженных формирований в вооруженной агрессии в отношении Республики Южная Осетия принимали участие военнослужащие регулярных воинских подразделений Министерства обороны Украины, а также не менее 200 членов организации УНА-УНСО // Следственный комитет при прокуратуре Российской Федерации, 24.08.2008Роль УНА-УНСО в нападении Грузии на Южную Осетию // сайт «Осетинское радио и телевидение», 24.08.2008. Расійска-ўкраінская вайна (2014—цяпер) — на баку Украіны.

Прыднястроўе