Іван Аляксандравіч Ільін (Копия метрической выписки И. А. Ильина (ЦИАМ, ф. 418, оп. 315, д. 373, лл. 10, 10об.), Масква, Расійская імперыя — , Цалікон, Швейцарыя) — , пісьменнік і публіцыст. Доктар дзяржаўных навук, прафесар. Як філосаф быў паслядоўнікам Гегеля.
Біяграфія Скончыў юрыдычны і гісторыка-філалалагічны факультэты Маскоўскага ўніверсітэта. Прыват-дацэнт (з 1912), прафесар (з 1918) Маскоўскага ўніверсітэта.
Прадстаўнік Белага рухі і ідэолаг , паслядоўны крытык камуністычнай улады ў Расіі і перакананы прыхільнік ў змаганні з камунізмам. У 1922 годзе быў высланы бальшавікамі з Расіі на . Як асоба без грамадзянства жыў з нансенаўскім пашпартам. У эміграцыі стаў прыхільнікам так званых манархістаў-, імкнуўся да інтэлектуальнай традыцыі . З 1923 па 1934 год працаваў у ў Берлінё.
У 1933 годзе Ільін вітаў прыход Адольфа Гітлера да ўлады ў Германіі, мяркуючы, што нацыянал-сацыялізм спыніць шыранне бальшавізму ў Еўропе. У 1934 годзе ў сілу нязгоды з нацыянал-сацыялістамі быў зняты з пасады кіраўніка інстытута. У 1938 годзе дзякуючы фінансавай падтрымцы кампазітара Сяргея Рахманінава пераехаў у Швейцарыю. Паколькі Ільіну не дазвалялася працаваць ці весці палітычную дзейнасць, ён галоўным чынам займаўся пытаннямі этыкі і псіхалогіі.
Светапогляд Даследаваў старажытнагрэчаскую і класічную нямецкую філасофію. Аўтар найбольш значнай у гісторыі рускага ідэалізму працы пра Г. Гегеля («Філасофія Гегеля як вучэнне пра канкрэтнасць Бога і чалавека», т. 1—2, 1918, ням. пер. 1946). Філасофскую сістэму Гегеля інтэрпрэтаваў у выглядзе своеасаблівага вопыту рэлігійнага спасціжэння свету. Цэнтр, для Ільіна былі праблемы Расіі (развіваў ідэю цэласнасці і непадзельнасці), маральнага станаўлення чалавека. Лічыў, што абнаўленне чалавека трэба пачынаць з абнаўлення яго душы і волі. Быў прыхільнікам самадзяржаўнай манархіі і прыватнай уласнасці. Камунізм лічыў ненатуральнай сацыяльнай з’явай. Неаднаразова папярэджваў суайчыннікаў аб магчымых «узрушэннях» рускай дзяржавы, звязаных са спробамі яе насільнага раздзялення.
Уплывы Пагляды Ільіна адносна грамадскага ладу Расіі зрабілі вялікі ўплыў на некаторых расійскіх інтэлектуалаў і палітыкаў, у тым ліку на Аляксандра СалжаніцынаЦыганков Д. Пути России: Иван Ильин и Александр Солженицын // Русская философия: новые решения старых проблем: тезисы докладов на 2-м Санкт-Петербургском симпозиуме историков русской философии (6—8 декабря 1993 года), Часть 2, СПб, 1993, С. 91—92.. Ільіна лічаць адным з ідэйных натхняльнікаў прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна.]
Крыніцы
Літаратура
Энцыклапедыі
Даследаванні Блохина Н. Н., Калягин А. Н. Нравственность врача в представлении И. А. Ильина (к 120-летию со дня рождения) // Сибирский медицинский журнал. — Иркутск, 2004. — Т. 43. № 2. — С. 95—99. * Евлампиев И. И. Феноменология божественного и человеческого в философии Ивана Ильина. — М., 1998. Зернов И. Иван Ильин. Монархия и будущее России. — М.: Алгоритм, 2007. — 240 с. И. А. Ильин: Pro et contra: Личность и творчество Ивана Ильина в воспоминаниях, документах и оценках русских мыслителей и исследователей. — СПб.: Русский Христианский гуманитарный институт, 2004.
Лисица Ю. Т. И. А. Ильин: Историко-биографический очерк // И. А. Ильин. Собрание сочинений: в 10 т. Т. 1. — М.: Русская книга, 1993. — С. 5—36. Полторацкий Н. П. Монархия и республика в восприятии И. А. Ильина. — Нью-Йорк, 1979. Полторацкий Н. П. Иван Александрович Ильин. К столетию со дня рождения // Россия и революция. Русская религиозно-философская и национально-политическая мысль XX века: Сб. статей. — Нью-Йорк, 1988. — С. 214—291, 339—345.
Социальная философия Ивана Ильина: материалы российского семинара // отв. секр. В. В. Козловский. Части 1, 2. — СПб., 1993.
Сохряков Ю. И. И. А. Ильин — религиозный мыслитель и литературный критик. — М., 2004.
Томсинов В. А. Мыслитель с поющим сердцем. Судьба и творчество Ивана Александровича Ильина // Ильин И. А. Теория права и государства. Издание второе, дополненное. — М.: Зерцало, 2008. — С. 8—180.
Grier, Philip T. The Speculative Concrete: I. A. Il’in’s Interpretation of Hegel, in: Hegel and Hermeneutics / ed. Shaun Gallagher. — New-York, 1994. Grier, Philip T. The complex legacy of Ivan Il’in, in: Russian thougut after marxism: The re-discovery of Russia’s intellectual roots / ed. James P. Scanlan. — Ohio State University Press 1994. Paradowski, Ryszard. Kosciół i władza: ideologiczne dylematy Iwana Iljina. — Poznań: Wydawn. Naukowe UAM, 2003. ISBN 83-232-1328-3. Offermans, Wolfgang. Mensch, werde wesentlich! Das Lebenswerk des russischen religiösen Denkers Ivan Iljin für Erneuerung der geistigen Grundlagen der Menschheit. — Erlangen 1979. Tsygankov, Daniel Beruf, Verbannung, Schicksal: Iwan Iljin und Deutschland // Archiv fuer Rechts- und Sozialphilosophie. — Bielefeld, 2001. — Vol. 87. — 1. Quartal. — Heft 1. — S. 44—60. Илья Будрайтскис. Страшная сила очевидности. Читая Ивана Ильина. Colta.ru, 26 декабря 2016. Егор Холмогоров. Правый гегельянец в окопах Сталинграда // Самопознание. 2015 № 2. Мельничук О. С. Право і держава в концепції правосвідомості І. О. Ільїна: Моногр. — О.: Фенікс, 2008. — 178 с.
Спасылкі
Иван Александрович Ильин, видеофильм Биография Ильина Ивана Александровича
Мартынов К. Архивы духовности Семёнов Ю. О русской религиозной философии конца XIX — начала XX века Кожевников В. А. Платоническая теория права Ив. Ильина. Анахронизм или перспектива? Критический конспект книги И. А. Ильина «О сущности правосознания» Достоинства и недостатки миросозерцания И. А. Ильина
Катэгорыя:Выпускнікі Першай Маскоўскай гімназіі Катэгорыя:Манархісты Расіі Катэгорыя:Рускія нацыяналісты Катэгорыя:Постаці Белага руху Катэгорыя:Антыкамуністы Катэгорыя:Прымусова пазбаўленыя савецкага грамадзянства Катэгорыя:Рускія эмігранты першай хвалі ў Германіі Катэгорыя:Гегельянцы Катэгорыя:Перапахаваныя