П’ер Гавінье (; , — , ) — французскі , і .
Сын скрыпічнага майстра, атрымаў пачатковую музычную адукацыю ў свайго бацькі. Ужо ў 1741 годзе ён дэбютаваў у парыжскіх «духоўных канцэртах», выканаўшы дуэт Жана-Мары Леклера, у якога, магчыма, паспеў да гэтага павучыцца.
У 1762—1764 гадах ён займаў пасаду канцэртмайстара ў «Парыжскіх духоўных канцэртах», а ў 1773—1777 гадах быў, нароўні з Франсуа Гасекам і сваім вучнем Сімонам Ле Дзюкам, адным з іх дырыжораў і кіраўнікоў.
З маладых гадоў Гавінье быў высока ацэнены сучаснікамі. Жан-Жак Русо прылічыў яго да лепшых скрыпачоў Францыі. Джавані Батыста Віёці, пачуўшы яго гульню, назваў яго «французскім Тарціні».
Уяўляў «адчувальны стыль» у французскім скрыпічным мастацтве XVIII стагоддзя.
Першым выкарыстоўваў жанр раманса ў скрыпічнай музыцы.
Познія творы Гавінье выпрабавалі на сабе ўплыў мангеймскай школы і італьянскай оперы-буфа.
Пасля стварэння Парыжскай кансерваторыі, у 1795 годзе Гавінье заняў пасаду прафесара па класе скрыпкі.
Сярод вучняў Гавінье — Луі Анры Пезібль, Антуан Ларан Бадрон, Н. Капрон, С. Ледзюк, М.-А. Генен, І. Бертам Эмбо, Ж. Лем’ер, Ж. Вердыг’е, А. Рабіно, Дэ Блуа, П. Вашон.
Сачыненні Опера «Прэтэндэнт» (, 1760), тэатр «Камеды Італьен», Парыж; для скрыпкі — 6 канцэртаў з аркестрам ор. 4 (1764), санаты з басам ор. l (1760) і ор. 3 (1764), для скрыпкі — 24 эцюды (капрысы) «Vingt-quatre Matinées, études caprices pour le violon» (1794); для дзвюх скрыпак — 6 санат ор. 5 [б. г.]; для скрыпкі і віяланчэлі — 3 санаты (выдадзена пасмяротна); збор арый для 2 скрыпак і альта ці віяланчэлі ор. 2 (Recueil d’Airs а trois darties, складзена каля 1763).
Крыніцы
Літаратура
Спасылкі Пьер Гавинье //
Катэгорыя:Асобы Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Францыі