Мікала́еўскае інжыне́рнае вучы́лішча () — ваенна-навучальная ўстанова Рускай імператарскай арміі.
Гісторыя Перадумовы У 1804 годзе па прапанове генерал-лейтэнанта П. К. Сухтэлена і генерал-інжынера І. І. Князева ў Санкт-Пецярбургу была створана інжынерная школа для падрыхтоўкі інжынерных унтэр-афіцэраў (кандуктараў) са штатам у 50 чалавек і двухгадовым тэрмінам навучання. Яна размяшчалася ў казармах Кавалергардскага палка і з'яўлялася пераемніцай Санкт-Пецярбургскай ваеннай інжынернай школы, заснаванай Пятром I.
У 1810 годзе па прапанове інжынер-генерала графа К. І. Опермана школа была пераўтворана ў Санкт-Пецярбургскае інжынернае вучылішча з кандуктарскім (трохгадовым) і афіцэрскім (двухгадовым) аддзяленнямі, што зрабіла яго першай вышэйшай інжынернай навучальнай установай у Расіі.
Галоўнае інжынернае вучылішча
24 лістапада 1819 года па ініцыятыве вялікага князя Мікалая Паўлавіча вучылішча было пераўтворана ў Галоўнае інжынернае вучылішча і размешчана ў Міхайлаўскім замку, які атрымаў назву Інжынернага. Вучылішча захавала два аддзяленні: трохгадовае кандуктарскае для падрыхтоўкі інжынерных прапаршчыкаў і двухгадовае афіцэрскае, якое давала вышэйшую адукацыю.
Установа стала цэнтрам ваенна-інжынернай думкі. Тут выкладалі акадэмік Міхаіл Васільевіч Астраградскі, фізік Ф. Ф. Эвальд, інжынер Ф. Ф. Ласкоўскі. Барон Павел Львовіч Шылінг прапанаваў гальванічны спосаб узрыву мін (т.з. «уласаўская трубка»), а палкоўнік Павел Пятровіч Тамілоўскі вынайшаў металічны пантонны парк, які стаяў на ўзбраенні розных краін да сярэдзіны XX стагоддзя. У вучылішчы выдаваўся часопіс «Инженерные записки».
Мікалаеўскае інжынернае вучылішча У 1855 годзе вучылішча атрымала назву Мікалаеўскага, а яго афіцэрскае аддзяленне было пераўтворана ў самастойную Мікалаеўскую інжынерную акадэмію. З гэтага часу вучылішча рыхтавала толькі малодшых афіцэраў інжынерных войскаў. Сярод выкладчыкаў былі Дзмітрый Іванавіч Мендзялееў (хімія), Генрых Антонавіч Леер (тактыка), Аляксей Раманавіч Шулячэнка (даследаванне выбуховых рэчываў), Павел Мікалаевіч Яблачкаў (праца над стварэннем дугавой электралямпы). У 1858 годзе вучылішча атрымала дамавую царкву святых апосталаў Пятра і Паўла.
Пасля руска-японскай вайны вучылішча перайшло на падрыхтоўку пяхотных афіцэраў. З пачаткам Першай сусветнай вайны ўсе юнкеры-інжынеры былі датэрмінова выпушчаны на фронт, а вучылішча перайшло на чатырохмесячную падрыхтоўку прапаршчыкаў ваеннага часу.
29 кастрычніка (11 лістапада) 1917 года юнкеры і афіцэры вучылішча прынялі актыўны ўдзел у юнкерскім паўстанні ў Петраградзе, штаб якога размяшчаўся ў Інжынерным замку. Паўстанне пацярпела паразу.
Пасля 1917 года У лютым 1918 года ў будынку былога вучылішча былі адкрыты 1-я Савецкія Інжынерныя Петраградскія камандныя курсы РСЧА. У ліпені 1918 года яны былі аб'яднаны з 2-мі інжынернымі курсамі ў Петраградскі ваенна-інжынерны тэхнікум. Слухачы курсаў і тэхнікума ўдзельнічалі ў баях Грамадзянскай вайны.
Гл. таксама
Крыніцы
Літаратура
Спасылкі
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы інжынерных войскаў