Канстанці́наўскае артылеры́йскае вучы́лішча () — ваенна-навучальная ўстанова Расійскай імператарскай арміі, якая рыхтавала афіцэраў артылерыі. Размяшчалася ў Санкт-Пецярбургу па адрасе: Маскоўскі праспект, дом № 17.

Свята вучылішча адзначалася .

Гісторыя Дваранскі полк

Гісторыя вучылішча пачалася ў 1807 годзе, калі пры 2-м кадэцкім корпусе быў створаны Валанцёрскі корпус пад кіраўніцтвам маёра Ф. Р. Гольтгоера. Першым шэфам быў цэсарэвіч Канстанцін Паўлавіч. У 1808 годзе ён быў перайменаваны ў Дваранскі полк.

У 1832 годзе полк стаў самастойнай навучальнай установай са штатам у 1000 выхаванцаў. У 1837 годзе быў пабудаваны новы будынак вучылішча. З 1851 года полк камплектаваўся выключна выпускнікамі губернскіх кадэцкіх карпусоў. У 1852 годзе быў заснаваны 3-і спецыяльны клас з трыма аддзяленнямі: артылерыйскім, інжынерным і Генеральнага штаба.

Канстанцінаўскае вучылішча

17 красавіка 1855 года Дваранскі полк быў перайменаваны ў Канстанцінаўскі кадэцкі корпус у гонар першага шэфа. У 1857 годзе корпус пераехаў у будынак былога Паўлаўскага кадэцкага корпуса. 14 мая 1859 года корпус быў пераўтвораны ў Канстанцінаўскае ваеннае вучылішча, выхаванцы якога сталі называцца юнкерамі.

У 1863 годзе ўстанова атрымала назву 2-е ваеннае Канстанцінаўскае вучылішча. У 1864 годзе шэфам вучылішча стаў Вялікі князь Міхаіл Мікалаевіч.

У 1894 годзе вучылішча было рэарганізавана ў Канстанцінаўскае артылерыйскае вучылішча з двухгадовым курсам навучання. Яно складалася з дзвюх вучэбных батарэй. У 1907 годзе ў гонар 100-годдзя вучылішча Мікалай II уручыў батарэям срэбраныя трубы. У 1908 годзе тэрмін навучання павялічыўся да 3 гадоў.

З пачаткам Першай сусветнай вайны вучылішча перайшло на паскораную падрыхтоўку афіцэраў (6-8 месяцаў), выпускаючы іх у чыне прапаршчыка.

Пасля 1917 года Вучылішча было расфарміравана года. Многія юнкеры-канстанцінаўцы далучыліся да Белага руху на Поўдні Расіі.

На базе вучылішча былі створаны чырвоныя Другія Петраградскія савецкія артылерыйскія курсы РСЧА, якія пасля шэрагу рэарганізацый сталі Ленінградскім вышэйшым артылерыйскім камандным вучылішчам. У 1993 годзе на яго базе быў сфарміраваны Санкт-Пецярбургскі кадэцкі ракетна-артылерыйскі корпус.

Вучэбная праграма Юнкеры вывучалі пераважна дакладныя навукі: матэматыку, аналітычную геаметрыю, дыферэнцыяльнае і інтэгральнае злічэнне, фізіку, хімію, механіку, чарчэнне. Таксама праводзіліся заняткі па пешым і конным страі, гімнастыцы, фехтаванні і верхавой яздзе. У летніх лагерах праходзілі практычныя заняткі па стральбе і тапаграфіі.

Знакі адрознення Юнкеры насілі чырвоныя пагоны з чорнай выпушкай. За гэта, а таксама з-за паходжання ад «пяхотнага» Дваранскага палка, юнкера іншых вучылішчаў называлі іх «канстапупамі» і жартавалі пра «жалоба па пяхоце».

Нагрудны знак выпускніка ўяўляў сабой срэбраны вянок з арлом, накладзены на скрыжаваныя гарматы.

Начальнікі вучылішча Фёдар Рыгоравіч Гольтгоер (1807—?) — загадчык Андрэй Андрэевіч Клейнміхель (1808—1815) Андрэй Іванавіч Маркевіч (1815—1832) Хрысціян Іванавіч Вількен (1832—1834) Мікалай Мікалаевіч Пушчын (1834—1847) Пётр Аляксандравіч Грэсер (1847—1849) Якаў Уладзіміравіч Варанец (1849—?) Павел Пятровіч Кіновіч (да 1862—1866) Юліус Іванавіч Гакман (1866—1874) Канстанцін Дзмітрыевіч Кандзяроўскі (1874—1876) Пётр Мікалаевіч Анчуцін (1881—1886) Аляксандр Карлавіч Водар (1886—1891) Васіль Цімафеевіч Чарняўскі (1894—1903) Андрэй Адамавіч Атабекаў (1903—1907) Эмануіл Барысавіч Пахвіснеў (1907—1914) Мікалай Хрыстафоравіч Калачоў (1919—1920)

Гл. таксама

Крыніцы

Літаратура

Спасылкі

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы, заснаваныя ў 1807 годзе Катэгорыя:Артылерыйскія вучылішчы Расійскай імперыі