Вялікі канцлер кароны ураднік, які ўзначальваў каралеўскую канцылярыю Кароны Польскага каралеўства і адказваў за знешнюю палітыку і дакументазварот каралеўства. Пасада ўзнікла ў пачатку XII стагоддзя і займалася святаром. У перыяд феадальнай раздробленасці кожны кіраўнік меў свайго канцлера; пасля пачатку аб’яднання кракаўскі канцлер выцесніў зямельных канцлераў (пасады іх зніклі да XV стагоддзя).
Пазней гэтага чыноўніка называлі канцлерам Каралеўства Польскага, а пазней — Каронным канцлерам. Пасля Люблінскай уніі і стварэння Рэчы Паспалітай існаваў асобны Вялікі канцлер Літоўскі. Звычайнай практыкай стаў падзел паўнамоцтваў канцэлярый партнераў: польскі — кіраваў знешняй палітыкай у дачыненні да краін Заходняй Еўропы, а канцлер Вялікага Княства Літоўскага — знешняй палітыкай у дачыненні да краін на ўсход ад Рэчы Паспалітай.
Канцлер Кароны быў першай дзяржаўнай асобай, якая забяспечвала вяршэнства закона і клапацілася пра тое, каб кароль выконваў законы і падтрымліваў pacta conventa. Ён таксама ўзначальваў каралеўскі суд — Асесорыю. Часам яго называлі пячатнікам, ад пячатак, якія ён прыкладваў і прывешваў выкарыстоўваў дзеля засведчання і надання законнай сілы дакументам. Намеснік канцлера меў тытул падканцлера; яны мелі аднолькавыя паўнамоцтвы, і фактычны падзел уплыву паміж канцлерам і падканцлерам залежаў ад актуальных у той час палітычных канфігурацый. У эпоху Новага часу адзін канцлер быў святаром, а другі — свецкім чалавекам. Пасада існавала да канца існавання Рэчы Паспалітай (да трэцяга падзелу ў 1795 годзе).
Спіс вялікіх канцлераў каронных
Ян (1107—1112) Міхал Аўданец (1112—1113) Госвін (1113—1138) Лупус (1138—1145) Пеан (1145—1152) Херубін (1152—1172) Клеменс (1172—1173) Стэфан (1173—1206) Іва Адравонж (1206—1208) Вінцэнты з Нялка (1208—1211) Ярост (1211—1212) Марцін (1212—1213) Нанкер (1213—1241) Ваўжэнта Гутоўскі (1241—1243) Рамболд (1243—1262) Павел з Пшэманкова (1262—1266) Станіслаў з Кракава (1266—1270) Пракоп (1270—1280) Анджэй Зарэмба (1280—1290) Вінцэнты (1290—1296) Ян (1296) Петр Ангелі (1296—1306) Францішак з Кракава (1306—1320) Збігнеў з Шчыжыца (1320—1356) Януш Сухівільк (1357—1373) Завіша Куразвецкі (1373—1379) Ян Радліца (1380—1386) Закліка з Медзыгожа (1386—1404) Мікалай Куроўскі (1404—1411) Войцэх Ястршэмбец (1411—1423) Ян Шафранец (1423—1433) Ян Ташка Канецпольскі (1434—1454) Ян Грушчыньскі (1454—1469) Якуб Дэмбінскі (1469—1473) Уріэл Гурка (1473—1479) Станіслаў Куразвенцкі (1479—1482) Кшэслаў Куразвенцкі (1483—1503) Ян Ласкі (1503—1510) Мацей Джэвіцкі (1510—1513) Кшыштаф Шыдлавецкі (1515—1532) Ян Хоеньскі (1532—1538) Павел Дунін Вольскі (1539—1543) Томаш Сабоцкі (1544—1547) Самуэль Мацеўёскі (1547—1550) Ян Оцескі (1552—1563) Валенты Дэмбінскі (1564—1576) Петр Дунін Вольскі (1576—1578) Ян Замойскі (1578—1605) Мацей Пстраконьскі (1606—1609) Ваўжынец Гембіцкі (1609—1613) Фелікс Крыскі (1613—1618) Станіслаў Жалкеўскі (1618—1620) Анджэй Ліпскі (1620—1625) Вацлаў Ляшчынскі (1625—1628) Якуб Задзік (1628—1635) Томаш Замойскі (1635—1638) Петр Гембіцкі (1638—1643) Ежы Асалінскі (1643—1650) Андрэй Ляшчынскі (1650—1652) Стэфан Корыцінскі (1652—1658) Мікалай Ян Празьмоўскі (1658—1666) Ян Ляшчынскі (1666—1678) Ян Стэфан Выдзьга (1678) Ян Велёпольскі (1678—1688) Георг Альбрэхт Дэнхоф(1688—1702) Караль Тарло (1702) Анджэй Хрыстазом Залускі (1702—1706) Ян Станіслаў Ябланоўскі (1706—1709) Ян Себастыян Шэмберк (1712—1731) Анджэй Станіслаў Залускі (1735—1746) Ян Малахоўскі (1746—1762) Анджэй Геранім Замойскі (1764—1767) Анджэй Станіслаў Млодзеёўскі (1767—1780) Ян Анжджэй Борх (1780) Антоні Ануфры Окенцкі (1780—1786) Яцэк Малахоўскі (1786—1793) Антоні Сулікоўскі (1793—1795) Катэгорыя:Канцлеры вялікія каронныя