Станіслаў Давойна-Салагуб (; ) — брыгадны генерал Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari.

Біяграфія Станіслаў Давойна-Салагуб нарадзіўся 8 чэрвеня 1885 года ў Кіеве у сям’і Яна і Марыі, народжанай Мікалаўскай. Ён паходзіў з былога заможнага шляхецкага роду Салагубаў гербу Праўдзіч, сваякоў родаў Свірскіх, Гедройцаў, Агінскіх, Пузынаў, Сапегаў і Радзівілаў . Як і большасць шляхты былога ВКЛ таго часу, хутчэй усяго з маладосці лічыў сябе падданым расейскага імператара польскага паходжання. Пасля заканчэння Кадэцкага корпуса ў Кіеве ў 1903 годзе пачаў прафесійную службу ў арміі Расійскай імперыі . У 1905 годзе скончыў Школу афіцэраў пяхоты ў Маскве, а ў 1912 годзе — Імператарскую Мікалаеўскую ваенную акадэмію ў Санкт- Пецярбургу. З 1916 года — падпалкоўнік элітнага лейб-гвардыі Сямёнаўскага палка ў Санкт-Пецярбургу. Служыў у штабах тактычных падраздзяленняў.

Падчас Першай сусветнай вайны ваяваў на Аўстрыйскім фронце. У 1917—1918 гадах быў начальнікам штаба 4-й Польскай стралковай дывізіі, а ў 1918 годзе — II Польскага корпуса ў Расіі. З ліпеня 1918 года ён быў паўнамоцным прадстаўніком і кіраўніком польскай ваеннай місіі ў Мурманску на поўначы Расіі . У 1919 годзе генерал Юзэф Халер узвысіў яго да палкоўніка.

Служба ў Польскім войску Ён прыбыў у Польшчу ў ліпені 1920 года і пасля афіцыйнага прыняцця ў Польскую армію заставаўся ў распараджэнні Міністэрства замежных спраў, прадстаўляючы Другую Польскую Рэспубліку на канферэнцыях у Баранавічах і Рызе . У 1923 годзе ён стаў камандзірам 61-га пяхотнага палка. У чэрвені 1924 года ён быў адкамандзіраваны з 14-й пяхотнай дывізіі ў Пазнанскі ўмацаваны лагер, каб служыць яго камендантам. З кастрычніка 1924 года па студзень 1927 года ён служыў камандзірам пяхоты ў 4-й пяхотнай дывізіі ў Торуні. У маі 1926 года, падчас дзяржаўнага перавароту, ён перайшоў на бок Юзэфа Пілсудскага. Разам з маёрам Генеральнага штаба Станіславам Кшысікам ён быў арыштаваны па загаду камандзіра акругі VIII корпуса генерал-маёра Яна Губішты.

7 сакавіка 1927 года прэзідэнт Рэспублікі Польшча Ігнацы Масціцкі прызначыў яго камандзірам 12-й пяхотнай дывізіі ў Тарнопалі, а 16 сакавіка 1927 года ён быў узведзены ў брыгадныя генералы са старшынством з 1 студзеня 1927 года і 10-м рангам у корпусе генералаў. Ён служыў камандзірам дывізіі да верасня 1935 года. У 1936 годзе выйшаў у адстаўку.

Пасля выхаду на пенсію ён пасяліўся ў Варшаве і праводзіў лета ў маёнтку Зёлава ў Кобрынскім павеце, які належаў яго жонцы, Вользе Анатольеўне, княгіні Даўгарукавай (жанатыя з 20 мая 1913 г.). У верасні 1939 г. ён прымаў генерала Леанарда Скерскага з жонкай Наталляй і палкоўнікам Раймундам Бжазоўскім, з якімі паспрабаваў супрацьстаяць рабаванням і раскраданням маёмасці, учыненым саветамі і мясцовымі сялянамі пасля ўступлення Чырвонай Арміі. Станіслаў Давойна-Салагуб быў застрэлены 22 верасня 1939 г. а 7-й раніцы савецкім афіцэрамАпісанне абставінаў гібелі зафіскаванае ад непасрэдных сведкаў у Зёлаве 28.05.2002 у Archiwum Andrzeja Słowickiego, далёкага нашчадка герала., а генерал Скерскі, відавочца злачынства, быў арыштаваны і зняволены ў Кобрыне па даносе, а затым перавезены ў лагер у Старабельску, дзе падзяліў трагічны лёс польскіх ваеннапалонных.

У верасні 2008 года падчас эксгумацыі ў Кобрынскім раёне былі знойдзены парэшткі некалькіх дзясяткаў польскіх салдат, паліцэйскіх і мірных жыхароў, забітых саветамі ў 1939 годзе, у тым ліку генерала Станіслава Давойна-Саллагуба. Іх урачыстае пахаванне, на якім прысутнічалі ганаровыя вартавыя Войска Польскага і паліцыі, адбылося 13 верасня 2008 года на могілках у Кобрыне. Цырымонію ўзначаліў біскуп Тадэвуш Плоскі, палявы ардынарый Войска Польскага

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 6701 — 10 мая 1922 г. Двойчы Крыж Адвагі, першы раз у 1921 г. Залаты Крыж Заслугі — 10 лістапада 1928 г. Памятны медаль вайны 1918—1921 гг. Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці Афіцэр Ордэна Румынскай кароны (Румынія, 1922) Ордэн «За выдатную службу» (Вялікабрытанія, 1922 г.) Кавалер ордэна Ганаровага легіёна (Францыя, 1922) Croix de Guerre (Францыя, 1922) Медаль Перамогі («Médaille Interalliée») (дазвол кіраўніка дзяржавы ў 1921 г.) Нішан-і-Іззат-і-Афганія (Ордэн Афганскай годнасці)

Зноскі

Бібліяграфія

Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991. Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918—1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6. Mieczysław Bielski. Generałowie Odrodzonej Rzeczypospolitej, tom II. Toruń: Oficyna Wydawnicza Turpress, 1996, s. 115—133. Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2: M-Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Ajaks», 2001. ISBN 83-87103-81-0. Zdzisław Nicman. Sołłohub (Dowoyno-Sołłohub) Stanisław (Sergiusz). Polski Słownik Biograficzny. Warszawa — Kraków: Instytut Historii PAN, 2001. Tom XL/3, z. 166, s. 323—325.

Станіслаў Давойна Катэгорыя:Польская арыстакратыя Катэгорыя:Кавалеры ордэнаў Афганістана Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кіеве