Міхаі́л Пятро́віч Гразно́ў (; ) — расійскі гісторык, археолаг, антраполаг. Доктар гістарычных навук (1945), прафесар, заслужаны работнік навук РСФСР.
Біяграфія 29 лістапада 1933 года Гразноў, як і многія яго калегіі, у тым ліку Цеплавухаў, быў арыштаваны па справе «Расійскай нацыянальнай партыі» («Справе славістаў»). Прыгавораны да трох гадоў ссылкі ў Вятку. У 1936 годзе — старшы навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела гісторыі Кіраўскага краявога музея. Пасля вяртання ў Ленінград у 1937 годзе працаваў у Эрмітажы, з 1938 па 1945 год загадчык Сібірскага аддзялення Аддзела дакласавага таварыства. У час вайны Гразноў жыў у эвакуацыі ў Свярдлоўску, дзе пры садзейнічанні С. В. Кісялёва абараніў кандыдацкую дысертацыю «Пахавання эпохі бронзы ў Заходнім Казахстане» (студзень 1945 года), а ўслед за ёй — доктарскую «Пазырык. Пахаванні племяннога правадыра на Алтаі» (чэрвень таго ж года).
Пасля заканчэння вайны зноў вярнуўся ў Ленінград, працаваў у Эрмітажы і Інстытуце гісторыі матэрыяльнай культуры (загадчык сектара Сярэдняй Азіі і Каўказа). У 1956 годзе вучонага рэабілітавалі. Гразноў да канца жыцця працягваў актыўна займацца навукай, ездзіў у экспедыцыі. У 1971—1974 гадах вёў раскопкі кургана Аржан (VIII—VII стст. да н. э.) у Тыве, выступіў з гіпотэзай пра азіяцкае паходжанне скіфскай культуры.
Усебакова даследаваў дзейнасць, культуру і гаспадарчы лад жыцця качэўнікаў на тэрыторыі сучаснага Казахстана, Сярэдняй Азіі і Заходняй Сібіры ў эпоху бронзы, гісторыі сакаў, масагетаў і усуняў. Крыніцы
Катэгорыя:Археолагі Расіі