Тыбе́цкае пісьмо́ — пісьмо, якое склалася ў VIII—XI стст. у манастырах Цэнтральнай Азіі на аснове індыйскага пісьма брахмі эпохі гупта.
Алфавіт значна пашыраны за кошт дадатковых сімвалаў, адсутнічаюць спецыяльныя знакі для абазначэння сэнсаўтваральнай вышыні галасавога тону.
Падзяляецца на кніжны і друкаваны шрыфт і на курсіўнае пісьмо, у якім таксама вылучаецца некалькі тыпаў.
На аснове тыбецкага пісьма развіліся некаторыя іншыя пісьмовыя сістэмы, напрыклад, мангольскае пісьмо.
Алфавіт ཀཁགངка (ka) кха (kha) га (ga) нга (nga)ཅཆཇཉча (ca) чха (cha) джа (ja) нья (nya)ཏཐདནта (ta) тха (tha) да (da) на (na)པཕབམпа (pa) пха (pha) ба (ba) ма (ma)ཙཚཛཝца (tsa) цха (tsha) дза (dza) ва (wa)ཞཟའཡжа (zha) за (za) а ('a) йа (ya)རལཤསра (ra) ла (la) ша (sha) са (sa)ཧཨха (ha) а (a)
Літаратура
Фридрих И. История письма: Пер. с нем. М., 1979.
Спасылкі
Катэгорыя:Тыбет Катэгорыя:Індыйскае пісьмо