Dentova bolest je rijetko X-vezano recesivno nasljedno stanje koje zahvata proksimalne bubrežne tubule bubreg. To je jedan od uzroka Fanconijevog sindroma, a karakteriziraju ga tubulska proteinurija, višak kalcija u mokraći, stvaranje kalcija kamena u bubregu, nefrokalcinoza i hronično zatajenje bubrega.
"Dentova bolest" se često koristi za opisivanje čitave grupe porodičnih poremećaja, uključujući X-vezanu recesivnu nefrolitijazu sa zatajenjem bubrega, X-vezanu recesivnu hipofosfatemiju rahitis i japansku i idiopatsku niskomolekularnu proteinuriju..Mayo Clinic, Division of Nephrology and Hypertension, Mineral Metabolism and Stone Disease Oko 60% pacijenata ima mutacije u genu CLCN5 (Dent 1), koji kodira hlorid/protonski antiporter specifičan za bubrege, a 15% pacijenata ima mutacije u genu OCRL1 (Dent 2).S. Karger AG, Basel, Truncating Mutations in the Chloride/Proton ClC-5 Antiporter Gene in Seven Jewish Israeli Families with Dent’s 1 Disease
Znakovi i simptomi Dentova bolest često proizvodi sljedeće znakove i simptome: Ekstremna žeđ u kombinaciji sa dehidracijom, što dovodi do često mokrenje Nefrolitijaza (kamen u bubregu) Hiperkalciurija (visok kalcij u mokraći - >300 mg/d ili >4 mg/kg dnevno sa normalnim nivoom kalcija u krvi/serumu) Aminoacidurija (aminokiseline u urinu) Fosfaturija (fosfat u urinu) Glikozurija (glukoza u urinu) Kaliureza (kalij u urinu) Hiperurikozurija (prekomjerne količine mokraćne kiseline u urinu) Poremećaj acidifikacije urina Rahitis
U studiji na 25 pacijenata sa Dentovom bolešću, 9 od 15 muškaraca i jedna od 10 žena imali su završnu bolest bubrega do 47. godine.
Genetika thumb|left|X-vezano recesivno nasljeđivanje
Dentova bolest 1 Dentova bolest je X-vezani recesivni poremećaj. Muškarci su skloni ispoljavanju simptoma u ranoj odrasloj dobi sa simptomima kamenca, rahitisa ili čak sa zatajenjem bubrega u težim slučajevima. .
Kod ljudi gen CLCN5 nalazi se na hromosomskoj poziciji Xp11.22 i ima kodirajuću sekvencu od 2238 bp koja se sastoji od 11 egzona na 25 do 30 kb genomske DNK i kodiraju protein od 746 aminokiselina.
CLCN5 pripada porodici gena hloridnih kanala reguliranih naponom (CLCN1-CLCN7, CLCKa i CLCKb) koji imaju oko 12 transmembranskih domena. Ovi hloridni kanali imaju važnu ulogu u kontroli ekscitabilnosti membrane, transepitelnog transporta i mogućeg ćelijslkog volumena.
Mehanizmi pomoću kojih disfunkcija CLC-5 dovodi do hiperkalciurije i druge karakteristike Dentove bolesti tek treba da se razjasne. Identifikacija dodatnih CLCN5 mutacija može pomoći u ovim studijama.
Dentova bolest 2 Dentovba bolest 2 (nefrolitijaza tip 2) povezana je sa genom OCRL. I Loweov sindrom (okulocerebrobubrežni sindrom) i Dentova bolest mogu biti uzrokovani skraćenim ili misens mutacijama u OCRL.
Dijagnoza Dijagnoza se zasniva na genetskoj studiji CNCL5 gena.
Tretman Do danas nije poznato dogovoreno liječenje Dentove bolesti i nijedna terapija nije formalno prihvaćena. Većina mjera liječenja su potporne prirode: Tiazid diuretici (tj. hidroklorotiazid) su uspješno korišteni u smanjenju izlučivanja kalcija u urinu, ali je poznato i da uzrokuju hipokalemija. Kod pacova sa diabetes insipidus, tiazidni diuretici inhibiraju kotransporter NaCl u distalnoj izuvijenoj tubuli bubrega, što indirektno dovodi do manje vode i rastvorenih tvari koje se isporučuju u distalnu tubulu. Poremećaj transporta Na u distalnoj izuvijanoj tubuli izaziva natriurezu i gubitak vode, dok povećava reapsorpciju kalcija u ovom segmentu na način koji nije povezan sa transportom natrija. Amilorid također povećava reapsorpciju kalcijuma u distalnim tubulama i koristi se kao terapija za idiopatsku hiperkalciuriju. Kombinacija 25 mg hlortalidona plus 5 mg amilorida dnevno dovela je do značajnog smanjenja kalcija u urinu kod pacijenata s Dentovom bolešću, ali je pH urina bio "značajno viši kod pacijenata s Dentovom bolešću nego kod onih s idiopatskom hiperkalciurijom (P < 0,03), a supersaturacija mokraćne kiseline je posljedično bila niža (P <0,03)“. Za pacijente sa osteomalacijama, korišteni su vitamin D ili derivati, sa očiglednim uspjehom. Neki laboratorijski testovi na miševima sa oštećenjem tubula uzrokovanim CLC-5 pokazali su da je dijeta sa visokim sadržajem citrata sačuvala funkciju bubrega i odgođen napredak bolesti bubrega.
Historija Dentovu bolest su prvi opisali Charles Enrique Dent i M. Friedman 1964, kada su prijavili dva nepovezana britanska dječaka sa rahitisom povezanim s oštećenjem bubrežnih tubula koje karakterizira hiperkalciurija, hiperfosfaturija , proteinurija i aminoacidurija. This set of symptoms was not given a name until 30 years later, when the nephrologist Oliver Wrong more fully described the disease. Wrong je studirao sa Dentom i odlučio da bolest nazove po svom mentoru.
Reference
Vanjski linkovi Genetic Hypercalciuria Dent disease on Orphanet
Kategorija:Kanalopatije Kategorija:Bolesti bubrega Kategorija:Rijetke bolesti Kategorija:Bolesti imenovane po otkrivaču Kategorija:Urođeni poremećaji mokraćnog sistema