thumb|right| Banka krvi u Francuskoj Banka krvi je centar u kojem se krv prikupljena kao rezultat doniranja krvi pohranjuje i čuva za kasniju upotrebu u transfuziji krvi. Termin "banka krvi" obično se odnosi na odjeljenje bolnice, obično unutar kliničke patologije, gdje se vrši skladištenje krvnih produkata i predtransfuzija i testiranje kompatibilnosti krvi. Međutim, ponekad se odnosi na centar za prikupljanje, a neke bolnice također vrše prikupljanje. Bankarstvo krvi uključuje zadatke vezane za prikupljanje, obradu, testiranje, odvajanje i skladištenje krvi. Za agencije za doniranje krvi u raznim zemljama, pogledajte popis agencija za doniranje krvi i popis agencija za doniranje krvi u Sjedinjenim Američkim Državama.
Tipovi transfuzirane krvi Postoji nekoliko tipova transfuzije krvi: Puna krv, što je krv koja se transfuzira bez odvajanja. Crvena krvna zrnca ili krvne masne ćelije se transfuziraju pacijentima s anemijom/nedostatkom željeza. Također pomažu u poboljšanju zasićenosti krvi kisikom. Može se čuvati na 2,0 °C-6,0 °C tokom 35-45 dana. Transfuzija trombocita se transfuzira osobama s niskim brojem trombocita. Trombociti se mogu čuvati na sobnoj temperaturi do 5-7 dana. Trombociti jednog donora, koji imaju veći broj trombocita, ali su malo skuplji od običnih. Transfuzija plazme je indicirana pacijentima s insuficijencijom jetre, teškim infekcijama ili ozbiljnim opekotinama. Svježe smrznuta plazma može se čuvati na vrlo niskoj temperaturi od -30 °C do 12 mjeseci. Odvajanje plazme od krvi donora naziva se plazmafereza. Historija thumb|Luis Agote (drugi s desna) nadgleda jednu od prvih sigurnih i efikasnih transfuzija krvi 1914. godine Dok su prve transfuzije krvi vršene direktno od davatelja do primatelja prije koagulacije, otkriveno je da je dodavanjem antikoagulansa i hlađenjem krvi moguće čuvati je nekoliko dana, čime je otvoren put za razvoj banaka krvi. John Braxton Hicks je bio prvi koji je eksperimentisao s hemijskim metodima za sprječavanje koagulacije krvi u bolnici St Mary's u Londonu, krajem 19. stoljeća. Međutim, njegovi pokušaji, koristeći natrij- fosfat, bili su neuspješni.
Prvu nedirektnu transfuziju izvršio je 27. marta 1914. godine belgijski doktor Albert Hustin, iako se radilo o razrijeđenom rastvoru krvi. Argentinski doktor Luis Agote koristio je mnogo manje razrijeđeni rastvor u novembru iste godine. Obojica su koristili natrij-citrat kao antikoagulans.
Prvi svjetski rat Prvi svjetski rat djelovao je kao katalizator za brzi razvoj banaka krvi i tehnika transfuzije. Inspirisan potrebom da se krv da ranjenim vojnicima u nedostatku donora, Francis Peyton Rous na Univerzitetu Rockefeller (tada Rockefeller institutu za medicinska istraživanja) želio je riješiti probleme transfuzije krvi. Zajedno s kolegom Josephom R. Turnerom, napravio je dva ključna otkrića: određivanje krvne grupe bilo je neophodno kako bi se izbjeglo zgrušavanje krvi i uzorci krvi mogli su se konzervirati hemijskim tretmanom. Njihov izvještaj iz marta 1915. godine o identifikaciji mogućeg konzervansa za krv bio je neuspješan. Eksperimenti sa želatinom, agarom, ekstraktima krvnog seruma, škrobom i goveđim albuminom pokazali su se beskorisnim.
U junu 1915. godine, objavili su prvi važan izvještaj u Journal of the American Medical Association u kojem se navodi da se aglutinacija može izbjeći ako se prethodno testiraju uzorci krvi davatelja i primatelja. Razvili su brz i jednostavan metod za testiranje kompatibilnosti krvi u kojoj se lako mogu utvrditi koagulacija i podobnost krvi za transfuziju. Koristili su natrij-citrat za razrjeđivanje uzoraka krvi, a nakon miješanja krvi primatelja i davatelja u omjerima 9:1 i 1:1, krv bi se ili zgrudvala ili ostala vodenasta nakon 15 minuta. Njihov rezultat, uz medicinski savjet, bio je jasan:[Ako] je zgrudvavanje prisutno u smjesi 9:1, a u manjoj mjeri ili uopšte ne u smjesi 1:1, sigurno je da krv pacijenta aglutinira krv davaoca i možda je hemolizuje. Transfuzija je u takvim slučajevima opasna. Zgrudnjavanje u smjesi 1:1 s malo ili nimalo u smjesi 9:1 ukazuje na to da plazma potencijalnog donora aglutinira ćelije potencijalnog primatelja. Rizik od transfuzije je mnogo manji u takvim okolnostima, ali se može sumnjati da li je krv jednako korisna kao ona koja ne aglutinira i nije aglutinirana. Uvijek treba odabrati krv ove druge vrste ako je moguće. Rous je bio dobro svjestan da je austrijski ljekar Karl Landsteiner otkrio krvne grupe deset godina ranije, ali praktična upotreba još nije bila razvijena, kako je opisao: "Sudbina Landsteinerovog napora da skrene pažnju na praktičnu važnost grupnih razlika u ljudskoj krvi pruža izvrstan primjer znanja koje označava da je tehnika odugovlačila. Transfuzija se još uvijek nije vršila jer je (barem do 1915. godine) rizik od zgrušavanja bio prevelik." U februaru 1916. godine, u časopisu Journal of Experimental Medicine izvijestili su o ključnoj metodi za konzerviranje krvi. Zamijenili su aditiv, želatinu, mješavinom natrij- citrata i glukoze (dekstroza) i otkrili: "u mješavini od 3 dijela ljudske krvi, 2 dijela izotoničnog rastvora citrata (3,8 posto natrij-citrata u vodi) i 5 dijelova izotoničnog rastvora dekstroze (5,4 posto dekstroze u vodi), ćelije ostaju netaknute oko 4 sedmice." Poseban izvještaj pokazuje da upotreba citrat-saharoze (saharoze) može održavati krvne ćelije dvije sedmice. Primijetili su da su konzervirane krvi bile baš kao svježe krvi i da "odlično funkcioniraju kada se ponovo unesu u tijelo". Upotreba natrij-citrata sa šećerom, ponekad poznatog kao Rous-Turnerov rastvor, bila je glavno otkriće koje je utrlo put razvoju različitih metoda konzerviranja krvi i banaka krvi. Kanadski poručnik Lawrence Bruce Robertson odigrao je ključnu ulogu u uvjeravanju Kraljevskog vojnog medicinskog korpusa (RAMC) da usvoji upotrebu transfuzije krvi u Stanama za zbrinjavanje ranjenika za ranjenike. U oktobru 1915. godine, Robertson je izvršio svoju prvu ratnu transfuziju, špricem pacijentu koji je imao višestruke rane od šrapnela. Nakon toga je izvršio još četiri transfuzije u narednim mjesecima, a o njegovom uspjehu je izvješten Sir Walter Morley Fletcher, direktor Komiteta za medicinska istraživanja. thumb|left| Ruski špric za direktnu transfuziju krvi između ljudi iz Drugog svjetskog rata Robertson je objavio svoja otkrića u British Medical Journal 1916. godine i - uz pomoć nekoliko istomišljenika (uključujući i eminentnog ljekara Edwarda Williama Archibalda) - uspio je uvjeriti britanske vlasti u prednosti transfuzije krvi. Robertson je nastavio s uspostavljanjem prvog aparata za transfuziju krvi u stanici za prihvat ranjenika na Zapadnom frontu u proljeće 1917. godine.
Oswald Hope Robertson, medicinski istraživač i oficir američke vojske, radio je s Rousom u Rockefelleru između 1915. i 1917. godine i naučio metode usporedbe i konzervacije krvi. Bio je pridružen RAMC-u 1917. godine, gdje je odigrao ključnu ulogu u osnivanju prvih banaka krvi, s vojnicima kao donorima, u pripremi za očekivanu Treću bitku kod Ypresa. Koristio je natrij-citrat kao antikoagulans, a krv je vađena iz uboda u veni i pohranjena u boce na britanskim i američkim stanicama za prikupljanje ranjenika duž fronta. Također je eksperimentirao sa čuvanjem odvojenih eritrocita u ledenim bocama. Britanski hirurg Geoffrey Keynes razvio je prenosivi aparat koji je mogao pohranjivati krv kako bi se transfuzije lakše izvodile.
Proširenje thumb|Aleksandar Bogdanov osnovao je naučni institut za istraživanje efekata transfuzije krvi u Moskvi, 1925. godine. Prvu službu za dobrovoljno davanje krvi na svijetu osnovao je 1921. godine sekretar Britanskog Crvenog krsta, Percy Lane Oliver. Volonteri su podvrgnuti nizu fizičkih testova kako bi se utvrdila njihova krvna grupa. Londonska služba za transfuziju krvi (Nacionalna služba za transfuziju krvi) bila je besplatna i brzo se širila. Do 1925. godine pružala je usluge za gotovo 500 pacijenata i 1926. godine je uključena u strukturu Britanskog Crvenog krsta. Slični sistemi uspostavljeni su u drugim gradovima, uključujući Sheffield, Manchester i Norwich, a rad službe počeo je privlačiti međunarodnu pažnju. Slične službe uspostavljene su u Francuskoj, Njemačkoj, Austriji, Belgiji, Australiji i Japanu.
Vladimir Šamov i Sergej Judin u Sovjetskom Savezu bili su pioniri transfuzije krvi s kadavera od nedavno preminulih donora. Judin je prvi put uspješno izveo takvu transfuziju 23. marta 1930. godine i prijavio svojih prvih sedam kliničkih transfuzija s krvlju s kadavera na Četvrtom kongresu ukrajinskih hirurga u Harkivu u septembru. Također 1930. godine, Judin je organizovao prvu svjetsku banku krvi u Institutu Nikolaj Sklifosovski, što je postavilo primjer za osnivanje daljnjih banaka krvi u različitim regijama Sovjetskog Saveza i drugim zemljama. Do sredine 1930-ih Sovjetski Savez je uspostavio sistem od najmanje 65 velikih centara za krv i više od 500 podružnica, koji su svi skladištili "konzerviranu" krv i slali je u sve krajeve zemlje. thumb|left|Britanski poster koji ohrabruje ljude da daju krv za ratne napore Jednu od najranijih banaka krvi osnovao je Frederic Durán-Jordà tokom Španskog građanskog rata 1936. godine. Duran se pridružio Službi za transfuziju u Bolnici Barcelona na početku sukoba, ali bolnica je ubrzo bila preopterećena potražnjom za krvlju i nedostatkom dostupnih donora. Uz podršku Ministarstva zdravstva Španske republikanske armije, Duran je osnovao banku krvi za upotrebu ranjenih vojnika i civila. 300-400 ml ekstrahovane krvi pomiješano je sa 10% rastvorom citrata u modificiranoj Duran Erlenmeyerovoj tikvici. Krv je čuvana u sterilnoj staklenoj posudi pod pritiskom na 2 °C. Tokom 30 mjeseci rada, Služba za transfuziju Barcelone registrovala je skoro 30.000 donora i obradila 9.000 litara krvi. In 1937 Bernard Fantus, direktor terapije u Bolnici okruga Cook u Čikagu, osnovao je jednu od prvih bolničkih banaka krvi u Sjedinjenim Američkim Državama. Prilikom stvaranja bolničke laboratorije koja je čuvala, hladila i skladištila krv donora, Fantus je osmislio termin "banka krvi". U roku od nekoliko godina, bolničke i lokalne banke krvi osnovane su širom Sjedinjenih Država.
Frederic Durán-Jordà je pobjegao u Britaniju 1938. godine i radio je sa Janet Vaughan na Kraljevskom postdiplomskom medicinskom fakultetu u bolnici Hammersmith na stvaranju sistema nacionalnih banaka krvi u Londonu. S obzirom na to da je izbijanje rata izgledalo neizbježno 1938. godine, Ministarstvo rata je osnovalo Vojno skladište za zalihe krvi (ABSD) u Bristolu, na čelu s Lionelom Whitbyjem, koje je kontroliralo četiri velika skladišta krvi širom zemlje. Britanska politika tokom rata bila je opskrba vojnog osoblja krvlju iz centraliziranih skladišta, za razliku od pristupa koji su koristili Amerikanci i Nijemci, gdje su trupe na frontu bile iskrvarene kako bi se osigurala potrebna krv. Britanski metod pokazao se uspješnijom u adekvatnom ispunjavanju svih zahtjeva i preko 700.000 donora je iskrvarilo tokom rata. Ovaj sistem se razvio u Nacionalnu službu za transfuziju krvi, osnovanu 1946. godine, prvu nacionalnu službu koja je implementirana.
Napredak u medicini thumb| Ranjenom vojniku je data krvna plazma na Siciliji, 1943. Program prikupljanja krvi pokrenut je u SAD-u 1940. godine, a Edwin Cohn je bio pionir u procesu frakcioniranja krvi. Razradio je tehnike za izolaciju frakcije serumskog albumina krvne plazme frakcioniranja krvi, koja je neophodna za održavanje osmotskog pritiska u krvnim sudovima, sprječavajući njihov kolaps.