Henrik Barić bio je jugoslavenski lingvista i albanolog.
Biografija Rođen je 21. januara 1888. u Dubrovniku u siromašnoj svešteničkoj porodici. Studije iz opšte lingvistike i uporedne gramatike i iz romanistike i slavistike započeo je u Gracu 1906, a završio 1912. u Beču doktorskom disertacijom Istorija postanka italijanskog umetničkog epa. Godine 1920. izabran je za docenta, 1923. za vanrednog i 1930. za redovnog profesora Univerziteta u Beogradu, a poslije Drugog svjetskog rata i za redovnog profesora novoosnovanog Univerzitetu u Sarajevu. Još 1910. objavljivao je eseje iz oblasti književne i kulturne istorije, i ta oblast ostaće stalno u Barićevoj interesnoj sferi, što pokazuju i brojni objavljeni ogledi i rasprave s tematikom iz te oblasti.
Prve rasprave iz lingvistike: Prilozi istoriji slovenskih jezika i Albanskorumunske studije već su predstavile prof. Barića kao budućeg balkanologa i albanologa. Nekoliko decenija on će biti jedan od naših najpoznatijih profesora opšte i uporedne lingvistike, a između dva rata Henrik Barić je s A. Belićem, St. Kuljbakinom i M. Budimirom činio grupu naših eminentnih lingvista, koji su zauzeli trajno mjesto i u svjetskoj nauci o jeziku. Godine 1924. osnovao je u Beogradu Seminar za albanologiju, zatim na međunarodnom nivou zapaženi časopis Arhiva za albansku starinu, jezik i etnologiju, Biblioteku Arhiva i Lingvističku biblioteku, organizovao osnivanje i bio direktor Balkanološkog instituta (novog) pri Naučnom društvu BiH u Sarajevu, pokrenuo i uredio dvije knjige Godišnjaka Balkanološkog instituta u Sarajevu, itd.
Barićev naučni opus iznosi preko dvije stotine bibliografskih jedinica. Njegov lingvistički interes bio je stalno upravljen prema problemima albanskog i rumunskog jezika, a s tim u vezi i prema problemima ilirskog, tračkog i staromakedonskog jezika. Stvaralački opus prof. Barića može se podijeliti u dvije osnovne grupe radova: rasprave o pitanju individualizacije indoevropskih jezika, posebno o pitanju refleksa indoevropskih guturala, i rasprave o međujezičkim odnosima izumrlih i savremenih balkanskih jezika, gdje centralno mjesto zauzima albanski jezik. Obje grupe radova su ipak usko povezane jer on, i kad obrađuje prajezičke opšte probleme, uvijek prati i njihovo značenje za probleme balkanskih jezika, posebno albanskog jezika i obrnuto. To pokazuju, uostalom, i njegove najznačajnije rasprave i radovi: Iz hronologije arbanskog vokalizma; Etimološki i gramatički prilozi I, II; Ima li čakavskih pozajmica u arbanskom jeziku; O pitanju refleksa guturala u tračko-arbanskom; Miscellen O uzajamnim odnosima balkanskih jezika I; Ilirske studije O ilirskom karakteru staromakedonskog jezika; Riječnik srpskoga ili hrvatskoga i arbanskoga jezika I; Lingvističke studije; Istorija arbanskog jezika (na albanskom i srpskohrvatskom jeziku).
Umro je 3. aprila 1957. u 69. godini života u Beogradu.
Djela
Reference
Kategorija:Biografije, Dubrovnik Kategorija:Članovi ANUBiH Kategorija:Rođeni 1888. Kategorija:Umrli 1957. Kategorija:Jugoslavenski lingvisti Kategorija:Jugoslavenski albanolozi