Os nove poetas líricos, ou nove poetas mélicos, foron un canon ou lista de poetas e compositores gregos antigos, tidos en grande estima polos tamén antigos académicos e expertos helenísticos de Alexandría. Considerábanse dignos de estudo crítico. dereita|400px Os nove poetas foron estes: Alceo de Mitilene (lírica monódica, século VII a.C.). Safo (lírica monódica, século VII a.C.). Anacreonte (lírica monódica, décimo VI a.C.). Alcmán de Esparta (lírica coral, século VII a.C.). Estesícoro (lírica coral, século VI a.C.). Íbico (lírica coral, século VI a.C.). Simónides de Ceos (lírica coral, século VI a.C.). Baquílides (lírica coral, século V a.C.). Píndaro (lírica coral, século V a.C.).
Na maioría de fontes escritas gregas, emprégase a palabra melikos para referirse a estes autores (de melos 'canción'), pero algúns autores empregaron no seu lugar lyrikos, que foi a que se empregou para crear o latín lyricus e de aí ás linguas modernas.
Os antigos académicos definiron este xénero (a lírica) en atención á forma métrica e ao instrumento con que se acompañaba, a lira, e non baseándose no fondo (o contido). Debido a isto, existen algúns tipos de poesía que deberían ser incluídos baixo a etiqueta «lírica» na literatura moderna, pero que, con todo, están excluídos (como a elexía).
Esta poesía lírica está dividida tradicionalmente en dous estilos: poesía coral, e poesía lírica monódica. Véxase tamén Outros artigos Os tres poetas tráxicos Os dous poetas épicos