En 1929, Blas Cabrera Felipe e o seu discípulo Arturo Duperier corrixiron a lei de Curie-Weiss, que describe con limitacións la susceptibilidade magnética dun material ferromagnético na rexión paramagnética situada máis aló do punto de Curie, engadindo unha constante K á susceptibilidade magnética χ, distinta para cada elemento, o que deu orixe á Lei de Cabrera-Duperier do paramagnetismo, (ou lei Curie-Weiss-Cabrera) que pode expresarse como:
(χ+Κ)(T+Δ)=C
Onde:
C é a constante de Curie do material
T é a temperatura absoluta
Δ é a temperatura de Curie
χ é a susceptibilidade magnética
Κ é unha constante. Empregando o sistema internacional, ambas temperaturas deben medirse en Kelvin.
A lei implica a que existe unha temperatura de transición entre o estado ferromagnético e o paramagnético. Como derivada da lei de Curie, deixa de ser válida nas proximidades do punto de Curie.
Notas
Categoría:Magnetismo Categoría:Leis da física